Kajakarz na katamaranie na białych wodach Ałtaju - część III

Wyświetlono razy (ostatnio: )

już nie jedno, wspominając mój przyśpieszony kurs pływania na katamaranie.

Kaniony. Tak, jest coś takiego. Kilkusetmetrowej głębokości szczelina w górach, strome, pionowe ściany, jeśli schwytać się jakiejś gałęzi, można wychylając się, zobaczyć w głębi białą wstęgę rzeki-potoku. Ciągnie się to kilometrami. Z wysoka szczegóły nurtu stają się niewidoczne, natomiast wyraziście zarysowuje się tor spływania, gdzie iść środkiem, gdzie z lewa itp. To pomaga. Uda się zejść niżej, to widzisz tylko beczki, uskoki, odwoje, jednym słowem biel nie do przejścia.

Pierwszy kanion zobaczyłem w końcu pierwszego dnia spływania. Był niestety nie do spłynięcia. Drogę do niego grodziły dwa głazy, pomiędzy nimi tylko kajak mógłby przejść. (Podobno przechodzą). Ach, gdyby tak mieć granatkę i rozwalić te zawalidrogi zażartowałem. Faktycznie, dobrze by było, to, bowiem, co działo się za owymi głazami, niejednego katamaranszczyka mogło przyprawić o dreszcze.

Pierwszy kanion, w który weszliśmy z Fiedią, o dziwo mało pamiętam. Nazywa się on ”Indulgiemskij”. Przepływaliśmy go w całości za jednym razem – nie był, więc długi. Rzecz polegała u początków na uniknięciu wepchnięcia się na skałę już na samym wejściu w kanion, później – byle nie roztrzaskać się o ściany. Strasznie. Mamy iść pierwszą parą katamaranów. Zwracam się do kogoś:, że Fiedia płynie, to rozumiem, chory człowiek. Wowa ma dwójkę chłopaków, czemu więc lezie, nie żal mu synów?. A ta, Swieta, pewnie nie ma nic do stracenia? Nie, ma dwójkę, też pływa. Zamilkłem. Z tego, co zobaczyłem, pozostaje mi przed oczyma widok pierwszego katamarana, mocującego się właśnie z ową skałą, Chyba tam właśnie widziałem pierwsze telemarki, owe wymuszone obracanie się katamarnu wokół osi poprzecznej. Kręcili się oni, obijali o brzegi i .... przeszli. Spróbowaliśmy i my, udało się. ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Rosja - wybierz obszar, który cię interesuje: