Kajakarz na katamaranie na białych wodach Ałtaju - część I

Wyświetlono razy (ostatnio: )

utrzymać. „Telemark” zarysował mi się jako drugi, obok promowania do tyłu, niezawodny sposób schodzenia z nurtu ku brzegowi. Fakt, nie spływa się nim wolniej, czas jakiś płynie się nawet tyłem, ale gdy wszystko szybko wraca do normy, to burta wręcz ociera się o pożądany, skalisty brzeg. Tę sztuczkę świadomie zastosowaliśmy zmagając się z pierwszą fazą przechodzenia przez „parog” Turbinnyj na Czuji. Trudność poległa na tym, że ponownie należało trzymać się, za każdą cenę, jak najbliżej lewej ściany brzegu, dojść tak do kończącego go skalnego występu i zdecydowanie skręcić dalej w lewo, zjechać rufą do tyłu i przeć do przodu, bo woda dalej prosto waliła na przeciwległą, zagradzającą ją ścianę. Kto pójdzie bardziej w prawo, to już nie zdąży skręcić w lewo, pozostanie mu walka przed rozbiciem się o ścianę.

Podzieliłem się pomysłem z Fiedią, za odpowiedź wystarczyło: ”spróbujmy”. Znowu siedliśmy na naszego rumaka, wprzęgliśmy się w kolanowe taśmy i zdecydowanie kierując się pod prąd, doszliśmy pod lewy brzeg. Dalej poszło szybko. Od razu zaczęło nas nieść. Spokojnie zakontrowałem i z nagła, niczym z jednego uderzenia, kat obróciło do tyłu i zaraz później, mocą tej samej kontry, obrót został wypełniony. Byliśmy tuż przy wspomnianym występie na wyciagnięcie ręki! Gdybym mógł w jakiś sposób przytrzymać się za niego wiosłem! Niestety, mignął nam tylko. Ale to i tak było dużo. Mieliśmy jeszcze miejsca tyle, aby rufą stanąć do ściany, a kiedy czułem, że jest ona z tyłu za nami, mogliśmy usilnym wiosłowaniem dostać się na lewą stronę, gdzie przez beczki, odwoje itp., sforsowaliśmy drugą fazę progu. Kiedy to wszystko zrobiliśmy, tylko spojrzeliśmy na siebie, słowa były niepotrzebne. „Telemark” pomógł nam. Nic na siłę, w spływaniu liczy się technika, trafny pomysł i jego realizacja.

Szkołę pływania ...

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Rosja - wybierz obszar, który cię interesuje: