Cykl Gminy polskie - gmina Lubicz - ruiny zamku w Złotorii.

GminaLubicz Wyświetlono: 487 razy 2006-01-12 17:40:24

Ocena:2.48 (95 głosów)

Zamek (ruiny) wpisany jest do rejestru zabytków , pod numerem ewidencyjnym A/152/68 z dnia 03.03.1936 r.
W miejscu, gdzie Drwęca wpada do Wisły, wznoszą się malownicze ruiny zamku, o którego w przeszłości staczano często boje, gdyż z jednej strony stanowił niejako klucz o ziemi dobrzyńskiej, a z drugiej bronił jej przed Krzyżakami.

Początkowo był to zamek drewniany. Od 1228 roku w Złotorii mieścił się gródek rycerski Zakonu Braci Dobrzyńskich. W roku 1232 zamek przekazany został Krzyżakom, ale już 4 lata później przeszedł na własność Konrada Mazowieckiego. W latach 1329-1343 na zamku powtórnie panowali Krzyżacy. Gdy w 1343 roku Kazimierz Wielki odzyskał ziemię dobrzyńską zamek ten częściowo przebudował, częściowo wałami i murem umocnił. Jak wykazały obliczenia, ogółem Kazimierz Wielki kazał zbudować lub zmodernizować 53 zamki. Warto zaznaczyć, że modernizacja oznaczała najczęściej pojawienie się prawie zupełnie nowego obiektu, który z dotychczasowym jedynie tyle miał wspólnego, że istniał w tym samym miejscu .
Tłumaczy to fakt, że wiele źródeł podaje jakoby zamek ten został pobudowany przez króla polskiego. Wszystkie budowle były wznoszone z kamienia i cegły i odpowiadały najnowszym wymaganiom w tej dziedzinie.

Z. Kaczmarczyk podaje następujący podział ówczesnych zamków: wymienia zamki szczytowo- stokowe, czyli położone na wzgórzach i wzniesieniach naturalnych, zamki skalne, umiejscowione na skałach, zamki jaskiniowe, zużytkowujące jaskinie naturalne oraz tzw. zamki nadwodne wykorzystujące wszelkie zasłony wodne.
Zamek w Złotorii należy do ostatniej grupy.

Tego typu zamki były lokalizowane na wyspach, półwyspach, kępach wśród błot lub na sztucznych nasypach. Dzięki temu były one dość obszerne i miały przeważnie regularny kształt. Były one najbardziej popularne w Polsce płn. Kazimierz Wielki w sposób przemyślany wybierał punkty, w których budował zamki. Dążył on bowiem do stworzenia systemu obrony, na który miały się składać ciągnące się wzdłuż zagrożonych odcinków całe linie obronne, w postaci zbudowanych w niewielkich odległościach od siebie warowni.

Złotoria była więc miejscem strategicznym i obronnym.
Dzieje zamku w Złotorii były bardzo burzliwe, na krótko dostał się w posiadanie Krzyżaków, za sprawą księcia Władysława Opolczyka, który w 1331 roku zastawił go wraz z całą Złotorią Zakonowi, nie oznaczając terminu wykupu. Rok później zastawił im całą ziemię dobrzyńską. W 1409 roku wielki mistrz Ulrich von Jungingen wraz z marszałkiem Zakonu po wypowiedzeniu wojny wkroczył na ziemię dobrzyńską i oblegał zamek w Złotorii. Po zdobyciu zamku Krzyżacy postanowili go doszczętnie zniszczyć. Cegłę użyto prawdopodobnie do budowy kościoła św. Jana w Toruniu.
Zamek na stałe wrócił do Polski w 1411 roku. Był wtedy prawie całkowicie zniszczony i ograbiony.

Strona: 1, 2

Oceń relację