Cykl Gminy polskie - gmina Lubicz - Historia Lubicz.

GminaLubicz Wyświetlono: 460 razy 2006-01-12 17:21:11

Ocena:2.23 (119 głosów)

Wieś Lubicz położona jest około 9,5 km na północny wschód od Torunia, nad rzeką Drwęcą. Którą od roku 1230 biegła granica między ziemiami polskimi ( ziemia dobrzyńska) a ziemią chełmińską.
Wieś Lubicz położona jest około 9,5 km na północny wschód od Torunia, nad rzeką Drwęcą. Którą od roku 1230 biegła granica między ziemiami polskimi ( ziemia dobrzyńska) a ziemią chełmińską.

Wieś ta należy do najstarszych osad w okolicy. Świadczy o tym odkryte przez archeologów cmentarzysko pogańskie z grobami skrzynkowymi.
Przekazana we władanie Zakonowi Krzyżackiemu, przy głównym trakcie komunikacyjnym, miedzy ziemiami Zakonu a Polską, była ważnym punktem handlowo-przemysłowym.

W średniowieczu był tu gród warowny książąt mazowieckich, który leżał przy ważnym brodzie przez Drwęcę.

W 1292 r. komtur toruński zbudował tutaj samowolnie młyn, z którego płacił czynsz księżnej Salomei. Był to pierwszy umocniony punkt krzyżacki na Drwęcy. Wkrótce Krzyżacy zajęli gród przy młynie i powiększyli go. Później wznoszono następne młyny, które leżąc na granicznej rzece (Drwęca stanowiła granice państwa krzyżackiego i polskiego), wielokrotnie stawały się punktem spornym między książętami polskimi a zakonem .

W czasach krzyżackich wieś była własnością Zakonu w komturstwie toruńskim. Na terenie osady istniał gród warowny ( castrum ), który Zakon miał zburzyć w roku 1420.

Już w średniowieczu, w osadzie położonej na zakolu Drwęcy istniały młyny, folusz, miedziennica, papiernia a w związku z nadgranicznym położeniem były tu komora celna i trzy karczmy. Była ty także duża cegielnia. Obiekty przemysłowe usytuowane były po obu stronach rzeki, co powodowało szereg zatargów.
Traktat polsko- krzyżacki zawarty w roku 1435 w Brześciu Kujawskim, określił środek rzeki Drwęcy, jako granicę między Królestwem Polskim a ziemiami Zakonu i zakazał też budowy dalszych młynów w Lubiczu. Tak by rzeka miała wolny przepływ a brzegi łącznie z mostem stanowiły drogę publiczną, dostępną bez przeszkód.
W XVIII w. czynny był tu czterokołowy młyn zbożowy, tartak, kuźnica miedzi, folusz oraz największy tutejszy zakład – papiernia. Już w XVII w. zaopatrywała ona wszystkie drukarskie oficyny toruńskie w doskonały papier. Od dawna była tu również cegielnia. W XIX w. dostarczała cegły m.in. na budowę twierdzy toruńskiej i obecnego kościoła garnizonowego św. Katarzyny.

Nazwa miejscowości przez lata zmieniała się w sposób następujący:
Lubesch- 1292, Luybz – 1330, Lübitz, Lewbitcz, Leibitz, Libicz, Lubetz, Lubitcz, Lewbicz, - po 1410- Leubiczs 1441, Lubicz 1444, Lewbiczs 1447,Lwbetcz 1450, Lewbitsch 1451, Lewbicz i Lwbcz 1454, Lubycz 1457, Leubitz 1478, Laübicz 1592, Leibitsch – pocz. XVIII w.

Rozdział miejscowości i nazw na Lubicz Dolny i Lubicz Górny nastąpił prawdopodobnie w czasach Królestwa Polskiego a umocniony został ostatecznie w okresie zaborów.
Zabór w 1772 r.

Strona: 1, 2

Oceń relację