Strona główna » Uganda » Rowerem przez 3 kontynenty – Uganda

Rano budzą mnie dziwne odgłosy. Otwieram oczy i z dolnego poziomu piętrowego łóżka widzę u góry jakiś kijek. Pierwsza myśl: ktoś przez otwarty sufit sypialnianego boksu próbuje podkraść moje rzeczy...

Rowerem przez 3 kontynenty – Uganda

Rozmus
2003-12-11 12:50:15

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 4.67 z 5.00. 3 głosów oddanych

6 kg rzeczy, m.in. tak nieistotne dla przetrwania jak fiordmata, statyw fotograficzny, przedni bagażnik razem z sakwą.

Przy drodze można też przeczytać różne hasła, które pokazują, z jakimi problemami walczą tutaj ludzie: "Kobiety Ugandy cieszą się pokojem w kraju", "Aby uniknąć biegunek, myj zawsze ręce mydłem przed jedzeniem", "AIDS zabija". Do tej listy ostatnio niestety dołączyła także gorączka krwotoczna i, wbrew informacjom z ambasady, przypadki zachorowań zdarzyły się także na południu kraju, a nawet w stolicy, choć w tym przypadku było to raczej podrzucenie zwłok. Jedyną na razie "nadzieją" jest to, że być może wirus Ebola, przywleczony z Konga przez stacjonujących tam żołnierzy ugandyjskich, przenosi się tylko podobnie jak HIV.

Niemniej swój pobyt w tym kraju ograniczam do niezbędnego minimum. Główny mój cel w Ugandzie - park obejmujący góry Ruwenzori, w których na pewnych wysokościach panuje roślinna gigantomania jest od trzech lat zamknięty z powodu przebywających tam grup rebelianckich, które zresztą dają się we znaki od czasu do czasu także w innych częściach kraju, np. zabijając we wioskach wszystkich właścicieli rowerów (znak, że utrzymują kontakt z "rządowym" miastem). Ostatecznie rowerem pokonuję tylko dwa odcinki: Fort Portal - Kasese - Mweya - Ndeke oraz Entebbe - Kampala - Jinja - Busia (w sumie 470 km), m.in. przekraczając równik i Narodowy Park Królowej Elżbiety. Podobno lwy przy wewnętrznej drodze wzdłuż kanału zjawiają się tylko raz na pięć lat. Uważać należy tylko na słonie i bawoły - trzeba czekać z daleka, aż zwolnią drogę. W parku spotykam różnego rodzaju antylopy, bawoły oraz guźce. Tych ostatnich jest pełno na wewnętrznym kempingu. Jak na roślinożerców mają bardzo groźny wygląd, ale boją się ludzi. Ich zachowanie jest często komiczne, np. gdy uciekają z pionowo podniesionymi ogonami co chwila oglądając się za siebie ...