Strona główna » Tybet Chiny » Wyprawa do Tybetu 2000

Po przyjeździe do Czengdu musiałem załatwić zezwolenie na wjazd do Tybetu od władz chińskich oraz dostać bilet na samolot do Lhasy...

Wyprawa do Tybetu 2000

Lukasz
2003-12-08 15:20:36

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 2/5

Ocena 2.33 z 5.00. 3 głosów oddanych

horyzont łańcuchy górskie. Mogę powiedzieć, że widziałem Dach Świata z góry.

W Lhasie po zaaklimatyzowaniu się do nowych warunków (bardzo rozrzedzone powietrze) rozpocząłem odkrywanie tego zupełnie nowego, nieznanego dla mnie wcześniej świata. Bardzo duże wrażenie zrobiło na mnie połączenie i wzajemne przenikanie się sacrum i profanum w tym świętym mieście.

Lhasa dzieli się na dwie części – chińską, zbudowaną przez Chińczyków po zajęciu Tybetu w roku 1950 (obecnie bardzo intensywnie rozbudowywaną w stylu typowo chińskim) oraz starą tybetańską, nad którą góruje 11-piętrowy Pałac Potala ze złoconymi dachami, dawna siedziba Dalaj Lamy i rządu tybetańskiego, a obecnie muzeum.

Znajdują się tam największe skarby Tybetu. Przy ciasno zabudowanych uliczkach stoją jedno- i dwupiętrowe domy, których okna i drzwi ozdobione są biało-błękitnymi wzorami, a drzwi wejściowe zasłonięte granatowo-białymi tkaninami z charakterystycznymi tybetańskimi wzorami. Uszczytu dachów powiewają flagi modlitewne rozsiewające błogosławieństwa istrzegące domów.

Ulicami ciągną grupy lub pojedynczy pątnicy w strojach regionalnych z nieodłącznym różańcem w ręce, obracający kołowrotki modlitewne, składający pokłony do samej ziemi (nawet na bardzo ruchliwych ulicach, zatrzymując w ten sposób ruch na kilka minut) w miarę przybliżania się do świętych miejsc.

Wszędzie obecni są mnisi buddyjscy w wiśniowych lub brązowych szatach, w bardzo różnym wieku – od kilkuletnich chłopców zainteresowanych widokiem białego przybysza, po starców siedzących u wejść do licznych świątyń. Niektórzy z nich pozdrawiają mnie przyjaźnie – Thasi Delek (dzień dobry), proszą o jałmużnę, oglądają mój zegarek lub ręce. Są bardzo przyjaźnie nastawieni, pogodni, uśmiechnięci, a ja bardzo żałuję, że nie znam na tyle języka chińskiego czy tybetańskiego, ...