Strona główna » Rosja » Bajkał 2002 - Impresje 2

Bajkał 2002 - Impresje 2

Bajkał 2002 - Impresje 2

Rafal.krol
2005-12-08 22:02:32

Wyświetlono razy (ostatnio: )

w latach 70-tych w stopniu pułkownika. Kiedy odchodził na emeryturę opowiedział dziennikarzowi swoją historię. Ten z kolei postanowił sprawdzić czy przypadkowo w Polsce nie żyje jeszcze rodzeństwo Staszka Rykowa. Okazało się, że żyją i w ten sposób po kilkudziesięciu latach doszło do spotkania z bratem i siostrą. Bohater tej opowieści na koniec życia wrócił do właściwego nazwiska, jeszcze kilkukrotnie spotykał się ze swoimi krewnymi, to w Polsce, to w ówczesnym Związku Radzieckim.

Nieprawdopodobne, prawda? Na wystawie znaleźliśmy zdjęcie Pękalskiego-seniora oraz kopię carskiego wyroku skazującego go na zesłanie. I - od słowa do słowa - kustoszka muzeum pokazała nam cały plik dokumentów, zdjęcia, wycinki z gazet polskich i radzieckich oraz korespondencję ze Stanisławem Rykowem vel Stanisławem Pękalskim. Cała historia jest bardzo dobrze udokumentowana. Zamiast kilkunastu minut - jakie spodziewaliśmy się spędzić w zapadłym, wiejskim, syberyjskim muzeum - siedzieliśmy tam prawie półtorej godziny.

Impresja Piąta, czyli Mys Choboj

Cypel Kła, czyli Mys Choboj znajduje się na północnym krańcu Olchonu. Jedzie się syberyjską autostradą czyli ubitą gruntówką, po której miejscowi kierowcy pędzą ile tylko da radę wycisnąć z topornych UAZów. Zanim dojedzie się na cypel przejeżdża się przez resztki wsi Piesczanaja, a w zasadzie przez pozostałości łagru i późniejszej fabryki jaka funkcjonowała tam przez wiele lat. Warto zatrzymać się choćby na chwilę by zażyć nastroju opuszczonego świata, resztek jakiejś przetwórni ryb, która tutaj stała. I spojrzeć wzdłuż wybrzeża Olchonu na północ, gdzie wysokie klify mówią, iż tutaj jest koniec świata, a dalej nie ma już nic. Że stąd nie było ucieczki, bo niby dokąd można było stąd uciec. A potem jeszcze kilkanaście minut drogi i dojeżdżasz na kraniec wyspy, pozostawiasz łazik i nad samym brzegiem urwiska idziesz w kierunku Skały pionowo strzelającej w niebo u brzegu. Klif tu jest na dobre kilkadziesiąt metrów w dół i może się w głowie zakręcić. Jest w tej Skale otwór na przestrzał, jakby okienko. I jeśli byś tylko przeszedł przez ten otwór, lub tylko przeniósł rękę to pewne, że trafisz do innego wymiaru, do innej rzeczywistości. Bo tu jest właśnie koniec znanego nam świata, a przez tę świętą szamańską Skałę można się przenieść w inne miejsca, w inne światy, znaleźć wszystkie zgubione w życiu przedmioty. Stawiasz zatem kopczyk z kamienia jak chce tradycja, pozostawiasz jakąś ofiarę przy świętym słupie serge i wracasz modrzewiowym młodniakiem patrząc na bajkalskie morze, magiczne jak nigdzie indziej.
Kiedy podszedłem do klifu by zrobić kolejne ujęcie cypla z dołu, wzdłuż klifu nadleciał sokół. Nie widział mnie, zasłoniętego przez skały. Siadł na kamieniu kilka metrów ode mnie i przez dobrą minutę mierzyliśmy się wzrokiem nie próbując nawet zrobić żadnego ruchu. A potem skrzeknął i odleciał. Czar prysnął. Ale nie do końca…