Tekst ten zawiera zapiski robione podczas dwutygodniowej samotnej wędrówki po hiszpańskiej stronie Pirenejów. Pieszą wędrówkę rozpocząłem 14 czerwca 1996 roku w miejscowości Jaca, a zakończyłem 26 czerwca w miejscowości Ainsa. Przez znaczną część drogi korzystałem z mapy w skali 1:400000. Nastawiłem się na "odkrywanie" gór bez dokładnej mapy. Podczas wędrówki starałem się iść w kierunku wschodnim tam, gdzie mnie "oczy poniosą". Miałem ze sobą maleńki, jednoosobowy stilonowy namiocik. Nie miałem ze sobą kuchenki gazowej, a wziąłem jedynie dwa opakowania paliwa turystycznego w kostkach. Bagaż ograniczyłem do niezbędnego minimum.
Pireneje - part I.
Kalinow2005-11-25 10:48:25
Wyświetlono razy (ostatnio: )
Dzień 1
13 czerwca 1996, czwartek. Jestem już w autobusie jadącym z Walencji do Saragossy. Wyjazd o godz. 10:00. Bilet kosztował 1555 pts. Firma przewozowa nazywa się "Arion Express". Autobus jest duży, z tyłu ma stół i kanapy wokól niego. Można urządzić bankiet lub zagrać w karty. Czuję się jakbym był nie w autobusie, a w samolocie. Autobus ma potężny silnik. Potrafi jadąc ostro pod górę przyśpieszać tak, jakby jechał po równym, a przy tym wydaje odgłos jak odrzutowy samolot.
v
Teren przez który jedziemy jest górzysty i suchy, nieprzyjazny dla pieszych wędrówek. Okolica sprawia wrażenie niechlujnej. Pełno wąwozów, nieużytków, resztki wyschniętej trawy, kamienie, wszystko w odcieniach czerwieni. Ziemia jest pylista, brudząca od razu buty. W wielu miejscach rosną duże agawy. Po prawej stronie w odległości kilku kilometrów w sinej mgle czają się góry, mają do 1400 metrów wysokości. Miejscami mijamy zagajniki karłowatych drzew iglastych, gdzieniegdzie rosną kępy żółtych kwiatów. Mało jest zabudowań. Okolica sprawia wrażenie ubogiej, miejscami widać ruiny gospodarstw. Ogólnie krajobraz jest smętny. Koryta rzek bez wody, dużo sypiących się skał. Jedynie miejscami trafiają się maleńkie poletka zbóż i niewielkie sady oliwkowe. Jakże wspaniała i urodzajna jest Polska w porównaniu z tym, co tu widzę - jakbyśmy mieszkali w raju.
Po drodze mijamy śliczną wioskę Jerica, położoną pośród gór. Pośrodku wioski stoi wysoka wieża otoczona murem obronnym. Wioska jest zwarta, z ciasnymi uliczkami. Wygląda tak, jakby czas zatrzymał się w niej na kilkaset lat.
Trafiło mi się miejsce koło zakonnicy. Nie udało się nam porozmawiać, nie znała angielskiego, a ja po hiszpańsku też nie potrafię. Cały tył autobusu był wolny, przesiadłem się. W autobusie było nie więcej niż 20 osób.
Godz. 11:15. Postój przy jakimś
...
Zobacz zdjęcia:
Hiszpania
Hiszpania - wybierz obszar, który cię interesuje:
