Grossglockner - Nie tylko dla orłów
Grossglockner - Nie tylko dla orłów
Tojazwin2005-11-18 14:23:47
Wyświetlono razy (ostatnio: )
bo przed wejściem na grań dogoniliśmy poprzedników, którzy wyszli sporo wcześniej.
Teraz zaczęła się kolejna wspinaczka, aczkolwiek technicznie niezbyt trudna. Nadal większość skał przykrywał tu śnieg, a zdobywanie wysokości ułatwiały stałe ubezpieczenia. Tempo jednak spadło, gdyż zaczął się robić lekki tłok. Tylko z naszej grupy działały trzy zespoły, ze szczytu schodziły dwa czy trzy następne. Droga jest tylko jedna, mijanki niezbyt liczne, więc niekiedy trzeba było czekać. Czas się jednak nie marnował, bowiem widoki były bajeczne (czy pisałem, że pogoda była super?). Nic, tylko podziwiać i fotografować. Od czasu do czasu można się też było pokrzepić. Niestety, flaszka z pracowicie przygotowanym piciem wyśliznęła mi się z rękawiczki i poooooszła. Dobrze, że nie był to aparat...
Od słowa do słowa, i znaleźliśmy się na wierzchołku Kleinglockner (3770 m), gdzie Mirek stanowczo zaprotestował ujrzawszy Glocknerschartl – wąską i nadzwyczaj eksponowaną przełączkę pomiędzy Glocknerem małym i dużym. Kawałek dalej było widać jak na dłoni ostatni odcinek drogi i wznoszący się na szczycie Grossglocknera krzyż. Najpierw trzeba było nieco zejść (dość stromo), potem pokonać przełączkę i wspiąć się ostatnie kilkadziesiąt metrów. Początkowo stromo w skale (to chyba tu te trudności na II), potem końcówkę zaśnieżona granią.
Tak czy inaczej, na razie trzeba było znów chwilę poczekać. Nasz pierwszy zespół już był na szczycie, drugi prawie. Natomiast za nami szedł facet w średnim wieku z chłopakiem liczącym sobie na oko jakieś 10 wiosen. Przykład zadziałał na nas mobiluzująco, toteż wkrótce na ostatnim odcinku grani Grossglocknera mijaliśmy zespół Bogusia schodzący ze szczytu i wymienialiśmy się wrażeniami.
Kilka głębokich oddechów, i oto jesteśmy na samej górze. Nie możemy jednak tańczyć ze szczęścia,
...
Zobacz zdjęcia:
Austria
Austria - wybierz obszar, który cię interesuje:
