Grossglockner - Nie tylko dla orłów
Grossglockner - Nie tylko dla orłów
Tojazwin2005-11-18 14:23:47
Wyświetlono razy (ostatnio: )
szóstą rano – ku niezadowoleniu głośno protestującego przez sen Prezesa. Dzwoniące gary nie dały spać także pozostałym, stąd przed ósmą wszyscy byli gotowi do drogi. Jak dotąd grupa, choć spora, okazała się sprawna i zdyscyplinowana.
Pierwotnie naszym celem na drugi dzień wspinania było podejście do Erzherzog-Johann-Hütte (3450 m). Pogoda była jednak jak marzenie, stąd coraz śmielej Chief Boguś lansował pomysł, by jeszcze tego samego dnia zaatakować szczyt (3798 m) - przynajmniej częścią składu. Na razie wszystko szło dobrze, na wysokości około 3000 m, przed wejściem na lodowiec Ködnitz Kees założyliśmy pełne uzbrojenie – uprzęże i raki, a kijki zamieniliśmy na czekany. Tu też nastąpił podział na zespoły, które odtąd wspinały się cały czas spięte liną. Ja wraz trójką kolegów dostałem się pod komendę Jaro Botora – co potem uznałem za los wygrany na loterii.
Po krótkim przeszkoleniu, jak należy się zachowywać w zespole, co robić z liną , jak trzymać i wbijać czekan, ruszyliśmy w górę lodowcem. Wprawdzie był on pokryty śniegiem, po którym wciąż jeszcze śmigali nieliczni narciarze i snowboardziści, ale z opisu trasy wiem, że miejsce to jest pełne niebezpiecznych szczelin. Teraz w maju nie było z nimi na szczęście kłopotów, bo nad mniejszymi śnieg trzymał się mocno, a jedna czy dwie największe były widoczne z daleka.
Wkrótce przyszedł czas na pierwsze wejście w skały i zaczęły się pierwsze korki. Na początku niektórzy mieli drobne kłopoty ze sprawnym przepinaniem się – ale dzięki cierpliwości prowadzących zespoły stopniowo nabierały wprawy. Droga nie wykazuje istotnych trudności technicznych i ma sporo stałych ubezpieczeń (stalowe liny poręczowe, klamry etc.), ale duża część szlaku prowadzi granią w całkiem sympatycznej ekspozycji. Mnie osobiście jednak bardziej dało się we znaki wcześniejsze podejście w śniegu,
...
Zobacz zdjęcia:
Austria
Austria - wybierz obszar, który cię interesuje:
