Wiosną 2002, przeglądając posty w grupie dyskusyjnej pl.rec.gory, natrafiłem na propozycję dołączenia do wyprawy na Chan Tengri, niezwykle piękny siedmiotysięcznik w paśmie Tien-Szan, na granicy Kirgizji i Kazachstanu. Ekspedycja miała atakować Chan Tengri od strony kirgiskiej, południowej. Od razu zapaliłem się do tego pomysłu - miałem za sobą ponad 20-letnie doświadczenie we wspinaczce i zaawansowanej turystyce w górach średnich rozmiarów, od Tatr po Kaukaz, nigdy jednak nie byłem jeszcze w wielkich górach typu himalajskiego. Po krótkiej korespondencji z autorem wiadomości, Marcinem Miotkiem, zdecydowałem się i w czasie następnych kilku miesięcy większość weekendów spędziłem na intensywnych przygotowaniach kondycyjnych w Alpach (było to możliwe jako że mieszkałem wtedy u ich podnóża, w Monachium). <br><br /><br />Do Kirgizji poleciałem w lipcu, ale niestety na szczyt nie wszedłem - przeziębiłem się tuż po dotarciu do bazy na lodowcu i wyleczenie się tam przy bardzo ciężkich warunkach życia okazało się niemożliwe. Ale nasza wyprawa jako całość odniosła sukces - z 5-osobowej ekipy Kinga Baranowska i Marcin Miotk zdobyli szczyt, Jankowi Dudarowskiemu i Marcinowi Hennigowi zabrakło do tego tylko 200m. Ja sam dotarłem jedynie w pobliże wysokości 5000m, mimo to nie mogę narzekać - zobaczyłem kawałek egzotycznej post-radzieckiej środkowej Azji i naprawdę przepiękne góry. Zapraszam do przeczytania relacji i obejrzenia zdjęć z wyprawy. <br />
Kirgizja 2002 - Chan Tengri: porażka i sukces
Janusz12005-10-14 19:42:20
Wyświetlono razy (ostatnio: )
wyłonił się zza grzędy Triglava, zupełnie niespodziewanie trafiłem na jeszcze jedną dużą grupę namiotów na lodowcu. Nie miałem pojęcia że coś takiego istnieje, dopiero po powrocie wypytałem o nią przewodników w naszej bazie - dodatkowy obóz obsługiwał głównie większe i bardziej zorganizowane grupy turystów wybierające się na trekking po lodowcu, albo wchodzące na niższe z okolicznych szczytów. Trochę to zresztą widać było z charakteru namiotów tam stojących - głównie duże brezentowe "pawilony", spory baraczek kuchni ze stołówką, większe toalety, nawet maszt z flagą. Spomiędzy nich po raz pierwszy ujrzałem najwyższy punkt grani Pobiedy. Poszedłem jeszcze kilkaset metrów dalej, żeby zobaczyć go w lepszej perspektywie, i trafiłem na kolejne niespodziewane znalezisko - rdzewiejący na kamieniach wrak śmigłowca!! Nie mogę powiedzieć żeby widok ten podniósł mnie na duchu przed czekającym mnie jutro lotem... Zawróciłem do "mojej" bazy, po drodze fotografując po raz ostatni lodowiec i wspaniały łańcuch szczytów w grani Chan Tengri, i oczywiście zaraz po powrocie zasięgnąłem języka skąd się te resztki tam wzięły. Szef bazy z niezmąconym spokojem odpowiedział, że helikopter rozbił się kilka lat temu, przy próbie lotu w kiepskich warunkach pogodowych, ale że nie ma się czym przejmować bo w wypadku nawet nikt nie zginął. A w ogóle, to kawałek dalej leży jeszcze jeden...
Spacer pod Pobiedę zakończył moją przygodę z Chan Tengri - następnego dnia musiałem jeszcze tylko zdobyć się po raz ostatni na odwagę i wsiąść do nieszczęsnego wiertaliota. Ale moi koledzy byli właśnie w najgorętszych momentach akcji szczytowej - jak dramatycznych dowiedziałem się dopiero gdy wszyscy wróciliśmy do Europy i odzyskaliśmy kontakt e-mailowy. Przytoczę tutaj streszczenie tego czego się od nich dowiedziałem (zdjęcia zamieszczone w tej części reportażu dostałem
...
Zobacz zdjęcia:
Kirgistan
Kirgistan - wybierz obszar, który cię interesuje:
