Alpy Bawarskie - Westliche Karwendelspitze 2364m

janusz1 Wyświetlono: 628 razy 2005-10-14 14:46:17

Ocena:2.64 (75 głosów)

Garmisch-Partenkirchen, pasmo Wettersteingebirge i Zugspitze to niemieckie odpowiedniki naszego Zakopanego, Tatr i Rysów - główny kurort i najwyższe góry. Alpy nad Garmisch są idealnym cele na wypady z Monachium - autostradą można dojechać do nich w niecałą godzinę, więc wystarczy pogodny dzień, a nawet i pół dnia, żeby wybrać się na piękną wycieczkę. Dla mnie stały się one tego lata poligonem treningowym przed wyprawami na większe i poważniejsze szczyty. W ciągu kilkunastu kolejnych wyjazdów wszedłem na niemal wszystkie turystycznie dostępne wierzchołki w otoczeniu Garmisch i wyrobiłem sobie naprawdę doskonałą kondycję, tak że bez żadnych problemów byłem w stanie wchodzić później na alpejskie 3- i 4-tysięczniki. Dobra forma przydaje się zresztą już i w Bawarii - najwyższe szczyty w Wettersteingebirge mają 2600-2900mnpm, niewiele więcej niż Tatry, ale punkty startowe wycieczek, czyli parkingi w Garmisch, położone są na około 700mnpm, tak że względne podejścia są niemal dwukrotnie większe niż w otoczeniu Zakopanego - typowo około 2km.
http://www.fuw.edu.pl/~rosiek/photo/jr_photo.html

6 października 2001

Po pięknej dwudniowej wycieczce na Grossvenediger we wtorek i środę 2 i 3 pażdziernika trudno mi się było zdecydować od razu na kolejną dłuższą ekspedycję. Weekend 6/7 pażdziernika zapowiadał się jednak śliczny i żal mi było przesiedzieć go całego w domu. W sobotę zdecydowałem się więc pojechać przynajmniej na krótszy spacer w okolice Garmisch. Niestety, nad samym Garmisch właściwie wszedłem już na wszystko na co wejść było warto! Tym razem zainaugurowałem więc eksplorację nowego pasma - masywu Karwendel, leżącego na wschód od Garmisch i od łańcucha Wettersteingebirge, w dużej części już w Austrii. Na pierwszy cel wybrałem sobie położony na najbliższym Monachium skraju masywu szczyt Westliche Karwendelspitze, 2364mnpm. Można na niego wjechać kolejką linową z miasteczka Mittenwald, ale oczywiście takie niesportowe rozwiązanie odrzuciłem ze wzgardą na samym wstępie. Zamiast tego zaparkowałem auto obok stacji kolejki (930mnpm) i ruszyłem pieszo. Szlak podejściowy, który wybrałem, okrążał najpierw górę od północy i dochodził stromą doliną do schroniska Dammkarhutte na 1650mnpm. Na pierwszy rzut oka wydawało mi się patrząc z dołu, że nad schroniskiem zamykał się nieprzebyty pierścień wapiennych urwisk, ale oczywiście wrażenie było mylne - wśród ścian schowany był niewidoczny z daleka duży żleb, którym zygzakował szlak. Żleb był głęboki i zacieniony, więc w jego górnych partiach leżało dużo śniegu. Mimo to zawziąłem się i dałem radę przejść go do końca w sandałach, budząc zgrozę i liczne komentarze turystów których mijałem.

Podchodziłem bardzo szybko - skoro wycieczka miała być dość krótka, postanowiłem potraktować ją kondycyjnie i "dać z siebie wszystko". Miejscami więc bardziej podbiegałem niż szedłem. Po dwóch godzinach od startu znalazłem się u wylotu żlebu, na wysokości około 2200mnpm. Szczyt wydawał się być już bardzo blisko - niestety skończył mi się szlak! Bardzo się zdziwiłem - po prostu urwał się przy niewielkiej betonowej budce. Po chwili poszukiwań okazało się, że drzwi w budce zamykały wlot do długiego tunelu, który przechodził pod szczytem i doprowadzał do stacji kolejki po drugiej stronie! Tunel w założeniu przeznaczony był dla narciarzy - trasa którą podchodziłem była równocześnie nartostradą i podziemne przejście umożliwiało osiągnięcie nadającego się do zjazdu terenu bez konieczności forsowania z deskami na plecach skalnej kopuły Karwendelspitze. Przetrawersowałem pod górą i znalazłem po drugiej stronie kontynuację ścieżki na wierzchołek. W rzeczywistości były nawet dwie kontynuacje: "normalna" i "ferrata".

Strona: 1, 2

Oceń relację