Z wioski tej popłynęliśmy dalej, i zatrzymaliśmy się przy wysokich skalistych brzegach jeziora, z których spływająca woda tworzyła spory wodospad. Kilku osób, w tym Łukasz, skoczyło do jeziora próbując do niego podpłynąć a miejscowi zabawiali się wspinaniem na śliskie skały i skokami wprost pod wodospad. Woda zimna, jak wynikało z relacji – i to mi wystarczyło aby zostać na pokładzie. Tam zresztą czekał na nas lunch (smażony ryż, jakże by inaczej), na deser rambutany i banany, a do picia zimne napoje. I tak sobie przyjemnie płynąc dotarliśmy do kolejnej wioski, za którą w niewielkim gąszczu drzew pokazano nam sposób zbioru tzw. Jungle juice, czyli lekko sfermentowanego soku jednego z gatunków palm, używanego przez miejscowych w zastępstwie drogiego piwa…Owym sokiem z dżungli raczyli się też nasi przewodnicy podczas rejsu, raczylibyśmy się i my gdyby nam to smakowało, a nie smakowało bo było nie lepsze niż sfermentowany kompot.
Bukittinggi
Ab2005-09-18 19:56:11
Wyświetlono razy (ostatnio: )
W drodze powrotnej ulewa zmusiła nas do zejścia pod pokład tuż obok hałaśliwego silnika. Deszcz padał przez całą noc, szczęśliwie od rana w sobotę znowu świeciło słońce i mogliśmy zwiedzić na piechotkę wieś, pooglądać pamiątki, które zakurzone czekały od lat na swoich kupców, chociaż większość z nich, z naprawdę dużego wyboru, była dobrej jakości oryginalnymi wyrobami rzemieślniczymi. Nie mogliśmy nie skusić się chociaż na coś niewielkiego, ale wyjechaliśmy stamtąd bez rzeczy która kusiła najbardziej lecz odstraszała ceną - laski sumatrzańskiego wodza.
Po południu popłynęliśmy do Parapat gdzie chcieliśmy zarezerwować bilety do Bukittinggi, i gdzie miał odbywać się duży targ tuż przy przystani. Ten niestety kończył się już i pozostały tylko ostatnie ze stoisk z owocami, warzywami i różnościami, wśród których dominowały przybory szkolne – tydzień później kończyły się wakacje. Z tego zresztą powodu i masowych powrotów przed początkiem roku szkolnego miejsc w autobusach brakowało na niedzielę już we wszystkich firmach i we wszystkich klasach, po powrocie na wyspę zdecydowaliśmy się więc zarezerwować najdroższe, ale jedyne dostępne miejsca na poniedziałek…jakkolwiek przyjemny był wypoczynek nad Toba mieliśmy jeszcze wiele miejsc przed sobą. Za cenę 165.000 Rp, sumę horrendalną jak na Indonezję, kupiliśmy bilet na autobus jednego z najlepszych przewoźników w kraju, ANS. W klasie Super Executive – z całkowicie rozkładającymi się siedzeniami, firmowymi poduszkami, kocami i dostępną toaletą, ta piętnastogodzinna podróż zapowiadała się długa, ale wielce komfortowa.
Wieczorem w hotelowej restauracji trafiliśmy na pokaz tradycyjnych tańców ludu Batak i koncert ich muzyki ludowej. Ci ciepli i otwarci ludzie wywodzą się z kultury praktykującej obcinanie głów, i słuchając ich żywiołowej, pełnej radości muzyki z trudem wyobrażałam
...
Zobacz zdjęcia:
Indonezja
,
Indie
Indonezja - wybierz obszar, który cię interesuje:
