Strona główna » Chile Boliwia » Słony żywot

Ameryka Południowa

Słony żywot

Michał
2003-11-13 15:05:09

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.00 z 5.00. 3 głosów oddanych

Do Uyuni docieramy o drugiej w nocy. Właściciel hoteliku czeka na nas na stacji. Z tłumu zręcznie wyłuskuje wszystkich gringos – „obcych”. Na jedyny pociąg, przybywający do miejsca zwanego „Alaską Boliwii”, wychodzi codziennie. Uyuni to baza wypadowa do penetracji południowo-wschodniej części kraju. Dzikiej, bezludnej i surowej. Wyschnięte słone jeziora, kolorowe laguny, flamingi, wulkany, gejzery, gorące źródła. Pięć dni po bezdrożach, po piasku, soli, lodzie - samochodem terenowym. Prawie tysiąc kilometrów. Większość drogi powyżej 3,5 tysiąca m.n.p.m.

Pięć tysięcy mieszkańców, kilka hotelików, kilka restauracji. Funkcjonuje tu aż 11 agencji turystycznych, proponujących przygodę. Wchodzimy do pierwszej z brzegu. Młoda dziewczyna klepie wyuczoną formułkę w języku, który określamy jako spanglish – mieszanina hiszpańskiego i angielskiego. „Czy mogę zobaczyć samochód?” - pytam. To ten przed domem. Zdezelowany Land Rover z demobilu pamiętający drugą wojnę światową. „Musimy się zastanowić”. W następnej mają komplet. Kolejna oferuje terenową Toyotę Landcruiser. Na zdjęciach samochód prezentuje się znakomicie. Cena stała – bez względu na ilość osób. Dobieramy pozostałą czwórkę: Irlandczyk, Francuzka, rodzeństwo z Austrii. Spisujemy kontrakt z agencją.

Po południu zakupy i pakowanie wozu: paliwo na całą trasę (ok.. 1000 km), narzędzia, gaz, jedzenie, woda. Naszym kierowcą i przewodnikiem będzie Enrique Valencia. Poczciwy gość około czterdziestki. Turystyką zajmuje się dwa lata. Zdaje sobie sprawę z własnych braków i chciałby znać angielski.

Wyjazd o 8 rano. Bezchmurne niebo, ale zimno kąsa, jakby powietrze miało kły, w końcu to wysokość alpejskich szczytów. Dopiero w południe zdejmiemy kurtki puchowe. „Enrique, por favor, włącz ogrzewanie” – prosi zamarzająca Francuzka. Enrique poszłusznie przekręca gałkę. Robi się ...