Opusciłem już goscinną, lecz niezwykle drogą Brazylię- kraj Samby i gorących kobiet. Obecnie znajduję się w Paragwaju- państwie o terytorium większym od Polski, lecz liczącym tylko 5 milionów mieszkańcow. Poetka J. Pla pisała przed laty: "Gdy po raz pierwszy przybyłam do Asuncion z Hiszpanii, zrozumiałam, że znalazłam się w raju- powietrze bylo cieple, swieciło tropikalne slońce, a kolonialne domy sugerowały zmysłowy, spokojny żywot ich mieszkańców. Nocą wyruszyliśmy na spacer uliczkami Asuncion i dwie rzeczy przykuły mą uwagę- zapach jaśminów i odgłosy dochodzące z ciemności. Lecz jak każdy raj, także i ten miał swoje ciemne strony..." (tlum. S.Sz.) Nie wiem, jak ten kraj wyglądał przed laty, obecnie jednak, w porównaniu z innymi krajami Ameryki Łacińskiej, które odwiedziłem, nie ma zbyt wiele do zaoferowania turystom i być może dlatego naprawdę niewielu poszukiwaczy przygód wyrusza na podbój Paragwaju. Dla większości z nich ten kraj leży po prostu na szlaku z Brazylii do Boliwii.
Moja przygoda z Paragwajem zaczęła się w Ciudad del Este- mieście leżącym w trójkącie trzech krajów- Brazylii, Argentyny i Paragwaju. Miasto to jest jednym wielkim targowiskiem, przypominającym ulice i targowiska polskich miast sprzed 10 lat. Przez most graniczny z Brazylią przelewała się fala przemytników, wiozących sprzęt hi-fi i video do Brazylii oraz brazylijską kawę do Paragwaju. Opusciłem dość szybko Ciudad del Este i podążyłem do stolicy kraju- Asuncion.
Zapomniany Paragwaj - Travel Report 1997 - by Sławek Sznurczak !
Sznurczak2005-09-14 20:47:45
Wyświetlono razy (ostatnio: )
Ocena 3.80 z 5.00. 5 głosów oddanych
Chaco"). Rzeka Paragwaj dzieli kraj na dwie częsci- bogatszy i żyzny Wschód, zamieszkały przez większą częsc społeczeństwa oraz ubogi w roslinność i nieprzyjazny dla osadników Zachód- krainę Chaco- dom dla nielicznych farmerów Menonitów oraz Indian Guarani. W latach 1932- 1935 o Chaco toczyła się krwawa wojna między Paragwajem i Boliwią. Domniemano, że znajdują się tu bogate złoża ropy naftowej i innych minerałów. Paragwaj wygrał wojnę, lecz podobnie jak poprzednie wojny z Brazylią, Argentyną i Urugwajem, również i ta zdziesiątkowała męską populację Paragwaju. 36 000 Paragwajczyków zginęło w wojnie o Chaco. Obecnie region ten zamieszkuje około 80 000 ludzi. Są to głównie Indianie Guarani i farmerzy Menonici- sekta protestancka, posiadająca własne banki, szkoły i szpitale. Menonici wierzą w separację Koscioła od Państwa i są pacyfistami- w każdym razie byli. Pierwsi z nich przybyli do Chaco w 1927 r. z Kanady. Ich szeregi zasilili pózniej uciekinierzy ze Związku Radzieckiego i ukraińscy Niemcy, slużący w Wehrmachcie. Załozyli wtedy kolonie, gdzie mieszkają do dzis.
Gdy znalazłem się niedzielnym popołudniem w Filadelfi, poczułem się, jakbym trafił na koniec świata. Czas zatrzymał się tu w miejscu. Nieliczni spotkani przeze mnie mieszkańcy spacerowali tam i z powrotem alejami z piasku. Mlodzież ścigała się na motorach, co wydawało się tu być jedyną rozrywką. Niektórzy wygrzewali się w piekącym slońcu (45 st. C), leniwie popijając piwo- niegdyś całkowicie tu zabronione. Mieszkańcy Filadelfi porozumiewają się dialektem niemieckim Plattdeutsch, lecz znają również język literacki Hochdeutsch oraz hiszpański. Gdy następnego dnia robiłem zakupy w jedynym w Filadelfi domu towarowym, czułem się jak w Niemczech- mnóstwo niemieckich produktów i wszędzie słyszalny język naszych zachodnich sasiadów. Wieczorem, pijąc piwo z Gonzalo i Antonio- Indianami Guarani, mieszkającymi w Chaco, dowiedziałem się, że sztuczna cywilizacja Menonitow właściwie dobiega już końca. Wielu z nich znalazło zamiłowanie w rzeczach materialnych, takich jak samochody, czy tez sprzęt video. Nie przestrzega się juz też zasad moralnych, niegdyś niepodzielnie tu panujących. Wielu Menonitów polubiło alkohol, pozwalający zapomnieć o przerażającej nudzie w Chaco. Moi indiańscy przyjaciele tęsknią za rządami dyktatora Stroessnera, kiedy to mieli dobrą pracę i pieniądze.
Wsród jaguarów i krokodyli
Opuściłem to raczej przygnębiające miejsce i wyruszyłem do północnej części Chaco- krainy pustynnych stepów, niesamowicie powykręcanych dziwacznych drzew oraz ogromnych kaktusów. Ta niezamieszkana przez ludzi okolica jest schronieniem dla licznych zwierząt- pum, jaguarów, krokodyli, tapirów oraz jadowitych węży. Teren ten jest kontrolowany przez liczne patrole żołnierzy, dla których slużba tutaj jest jakby zesłaniem na Syberię. Nie ma dróg, są tylko ścieżki leśne, które w czasie pory deszczowej przestają istnieć. Po jednej z takich własnie ścieżek porusza się teraz mój autobus, wioząc mnie i kilku innych Gringos oraz 20 Paragwajczyków do Santa Cruz, w tropikalnej części Boliwii. Przed nami około 30 godzin nieustającego podskakiwania (znam juz to m.in. z podróży Cuzco- Arequipa kilka miesięcy wcześniej). Autobus wlecze się 20 kilometrów na godzinę i wciaż się chwieje, grożąc przewróceniem. Panuje niesamowity upał (ponad 40 st. C.). Przez otwarte z konieczności okna piasek i pył wdziera się do autobusu i przenika przez ubrania. Chcę mi się pić. Jedyną rekompensatą za te męki są tylko przepiękne i unikalne krajobrazy Chaco. Czasami udaje mi się dostrzec zwierzęta- raz nasz autobus musiał się nawet zatrzymać, by przepuścic leniwie człapiącego po drodze krokodyla.
Będę szczęśliwy, gdy dotrę juz wreszcie do Boliwii.
Zobacz zdjęcia:
Paragwaj
Paragwaj - wybierz obszar, który cię interesuje:
