Po pierwszej wyprawie do Turcji, gdy emocje już opadły, poczuliśmy pewien niedosyt. Kraj to jest tak ogromny i tak różny, że nie sposób go poznać w ciągu jednego wyjazdu . Postanowiliśmy wrócić tam drugi raz. A potem trzeci. I zdaje się, że jeszcze tam pojedziemy. Lecz w odróżnieniu od pierwszej wyprawy, gdy wszystko było dla nas nowe i chcieliśmy odwiedzić jak najwięcej miejsc, postanowiliśmy teraz bardziej sprecyzować nasze zamiary. Głównym celem stały się okryte wiecznym śniegiem i spowite mgłą majestatyczne góry Taurus.
Ślady na wiecznym śniegu..
Martini2005-09-06 19:27:03
Wyświetlono razy (ostatnio: )
czujemy się jak na wyprawie Netia K2. Na wysokości 2700 m n.p.m. pojawia się chwilowa poprawa pogody. Przechodzimy przez olbrzymi śnieżny jęzor. Istnieje niebezpieczeństwo podcięcia lawiny. Nie wiemy nawet ile metrów śniegu mamy pod stopami. Spostrzegamy na nim wyraźnie duże ptasie ślady. To dobry trop, właśnie za tym ptakiem wspinamy się w tak niegościnne tereny. W pewnej chwili słyszymy gwizdy kulika wielkiego Numenius arquata. Nie, nie to niedorzeczność, przecież jesteśmy na turniach Taurusu, a nie na Zbiorniku Mietkowskim. Czyżby halucynacje związane z niedotlenieniem ? Ależ nie, to nasz poszukiwany właśnie tak się odzywa. Potem jęki ustają. Skalną ciszę pośród mgły przerywa furkot dwóch przelatujących sylwetek. Czy to one? W końcu na wysokości około 3000 m n.p.m. dostrzegamy na skale wielką śnieżną kurę. Oto główny cel wspinaczki - ułar kaspijski Tetraogallus caspius, król turni i wiecznych śniegów. Zew gór wzywa nas: "wyżej, wyżej...". Ośnieżony olbrzym - szczyt Demirkazik ma aż 3700 m n.p.m. Przed oczyma staja nam największe osiągnięcia polskiego himalaizmu zimowego. Jednak dalsza wspinaczka bez czekanów i raków jest niemożliwa, bez śrub lodowych i lin poręczowych nie mamy tu czego szukać. Schodzimy więc w dół. Dopada nas ulewa z piorunami. Kryjemy się w wąskim wąwozie. Przedzierając się w strugach deszczu przez tą "skalną katedrę" docieramy inną drogą do wsi. W naszym schronisku wycieczka szkolna z Adany. Zostajemy zaproszeni na wieczorek zapoznawczy. Bariera językowa zostaje skruszona językiem ciała w trakcie nauki ludowych tańców tureckich. Kolejnego dnia chodzimy już tylko po niżej położonych zboczach, gdzie towarzyszą nam wróble skalne Petronia petronia i białorzytki płowe Oenanthe isabellina. Z rzadkości spotykamy tu śpiewającego swoją smętną melodię samca iranki Irania gutturalis. Wracamy, schodząc w doliny. Tu panuje wiosna. Gdy oczekujemy na powrotny autobus, przelatuje obok nas stado pasterzy różowych Sturnus roseus, a liczne gilaki ciemnogłowe Rodopechys sanguinea pasą się na łące.
Przed powrotem do domu, zatrzymaliśmy się w Stambule na krótki odpoczynek. Tu, na granicy Europy i Azji obserwujemy ciągnące wzdłuż Bosforu burzyki śródziemnomorskie Puffinus yelkouan. W ogrodach pałacu Topkapi skrzeczą aleksandretty obrożne Psittacula krameri i błyskają przelatujące nierozłączki Agapornis sp.. To tureccy sułtani, lubujący się w pięknych kształtach i kolorach sprowadzali, słowiańskie branki, śniadych efebów i kolorowe ptaki do swoich haremów. Tak się zapatrzyliśmy w papugi, że na ostatnią chwile zdążyliśmy na autobus do Polski. Nasz kierowca Sami, kruczoczarny energiczny Kurd, jest bardzo niezadowolony. Pokrzykuje do nas: "Śzibciej, śzibciej, ja juź dźwonić z komórka do Warsiawa..."
Zobacz zdjęcia:
Turcja
Turcja - wybierz obszar, który cię interesuje:
