Strona główna » Peru Boliwia » Przez Peru i Boliwię

Z Berlina do Limy

Trasę naszej wyprawy do Peru i Boliwii rozpoczęliśmy na lotnisku Tegel, w Berlinie. Lot odbywał się na trasie: Berlin-Madryt-Santiago de Chile-Lima. Trasa powrotna wyglądała analogicznie. Jakkolwiek wydaje się ona dość pokrętna, to okazała się najtańsza i wcale nie trwała dłużej niż inne trasy, z pozoru krótsze. Z Berlina lecieliśmy do Madrytu Iberią, z Madrytu do Santiago i dalej do Limy chilijskimi liniami LanChile. Bilet w obie strony kosztował 695 USD (łącznie z opłatami lotniskowymi). Trochę obawialiśmy się chilijskiego przewoźnika, ale okazał się bardzo rzetelny, punktualny i - co bardzo ważne - dysponujący najnowszymi samolotami. Przesiadki były pewnym utrudnieniem, ale 3 do 5 godzin przerwy wystarczało na spokojny transfer. Po drodze nic się nie stało. Bagaż podróżował z nami, bez kłopotów. (Kilka lat temu, gdy leciałem z Frankfurtu do Sydney, to tak godna zaufania firma jak Lufthansa zagubiła moje bagaże). Trasę po Peru rozpoczęliśmy od Limy. Z Limy przelecieliśmy wewnętrznymi liniami Aero Continente (a jest ich kilka) do Cusco, wprost na największe święto inkaskie w Peru - Inti Raymi. Zdecydowaliśmy się na przelot z dwóch powodów: po pierwsze chcieliśmy zaoszczędzić czasu i zdążyć na święto, a po drugie odkryliśmy bardzo ciekawy cennik biletów lotniczych na trasach wewnętrznych. Otóż wszystko jedno, czy leci się w Peru 100 km, czy też 2500 km, bilety kosztują (najtańsze wersje) 69 USD. Jeżeli ktoś ma czas, to koniecznie powinien przejechać autobusem przez Andy z Limy do Cusco. Trasę autobus pokonuje w dwa dni, a cena wynosi około 50 USD.

Przez Peru i Boliwię

Goraczko
2005-09-02 18:35:18

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.33 z 5.00. 6 głosów oddanych

(bardzo sympatycznych).

Rysunki na płaskowyżu Nasca
W końcu nasz samolocik wylądował (jakaś Cesna, całkiem nieźle wyglądająca), ale na próżno by oczekiwać, że oto wreszcie wsiadamy. Nie. Teraz pilot ma 40-minutową przerwę (po każdym locie). Wreszcie wsiadamy. Jest nas w samolociku wraz z pilotem (strasznym grubasem) 6 osób. Peruwiańczyk przekręca starter maszyny, a tu nic. Silnik kompletnie nie chce zaskoczyć. Po 10 minutach prób oznajmiono nam, że samolot nie jest sprawny. Przyleciał jakiś mechanik, który ku naszemu przerażeniu zaczął wywijać kluczami w bebechach maszyny. Na szczęście (nasze) nic nie naprawił. I co teraz ? Ano zawieziono nas na inny pas startowy i tutaj następna kolejka. Znowu odstaliśmy swoje 50 minut. Wreszcie lecimy. Zmęczeni, głodni i spragnieni tego spektakularnego widoku. Samolocikiem niewidoczny dla nas wiatr rzuca jak piłką, żołądek zaczyna o sobie przypominać. Nigdy nie mieliśmy żadnych problemów w samolocie, natomiast tę maszynę śmiało można by nazwać "małym rzygaczem". Nie doszło do kulminacji, ale byłem już bliski. A maszyna ryczała jak setki pociągów. Trudno było zrozumieć pilota (nowego, smukłego, mniej ważącego od poprzednika i sympatycznego), starającego się przekrzyczeć huk silnika. Pokazując rysunki, pilot przewracał maszynę raz na lewą (dla turystów z jednej strony kabiny), raz na prawą stronę. Manewry te były tak szybkie, że ciężko było podziwiać widoki. Próbując zwalczyć zawroty głowy i odruchy wymiotne, żona zaczęła fotografować, a ja filmować. I tu ciąg dalszy naszego pecha. Aparat zaczął odmawiać posłuszeństwa. Toż to Olympus, za który daliśmy ponad 1500 zł i co? dziad nawalił? Nie, bardzo szybko okazało się, że jest on na tyle inteligentny, że jeżeli nie ma pewności wykonania dobrego zdjęcia, to on go nie zrobi. Ale dlaczego nie będzie dobrego zdjęcia? Sprawa wyjaśniła się bardzo szybko, gdy tylko ...