Strona główna » Peru Boliwia » Przez Peru i Boliwię

Z Berlina do Limy

Trasę naszej wyprawy do Peru i Boliwii rozpoczęliśmy na lotnisku Tegel, w Berlinie. Lot odbywał się na trasie: Berlin-Madryt-Santiago de Chile-Lima. Trasa powrotna wyglądała analogicznie. Jakkolwiek wydaje się ona dość pokrętna, to okazała się najtańsza i wcale nie trwała dłużej niż inne trasy, z pozoru krótsze. Z Berlina lecieliśmy do Madrytu Iberią, z Madrytu do Santiago i dalej do Limy chilijskimi liniami LanChile. Bilet w obie strony kosztował 695 USD (łącznie z opłatami lotniskowymi). Trochę obawialiśmy się chilijskiego przewoźnika, ale okazał się bardzo rzetelny, punktualny i - co bardzo ważne - dysponujący najnowszymi samolotami. Przesiadki były pewnym utrudnieniem, ale 3 do 5 godzin przerwy wystarczało na spokojny transfer. Po drodze nic się nie stało. Bagaż podróżował z nami, bez kłopotów. (Kilka lat temu, gdy leciałem z Frankfurtu do Sydney, to tak godna zaufania firma jak Lufthansa zagubiła moje bagaże). Trasę po Peru rozpoczęliśmy od Limy. Z Limy przelecieliśmy wewnętrznymi liniami Aero Continente (a jest ich kilka) do Cusco, wprost na największe święto inkaskie w Peru - Inti Raymi. Zdecydowaliśmy się na przelot z dwóch powodów: po pierwsze chcieliśmy zaoszczędzić czasu i zdążyć na święto, a po drugie odkryliśmy bardzo ciekawy cennik biletów lotniczych na trasach wewnętrznych. Otóż wszystko jedno, czy leci się w Peru 100 km, czy też 2500 km, bilety kosztują (najtańsze wersje) 69 USD. Jeżeli ktoś ma czas, to koniecznie powinien przejechać autobusem przez Andy z Limy do Cusco. Trasę autobus pokonuje w dwa dni, a cena wynosi około 50 USD.

Przez Peru i Boliwię

Goraczko
2005-09-02 18:35:18

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.33 z 5.00. 6 głosów oddanych

/>
Po drodze na wyspę Uros położoną na Jeziorze Titicaca wstąpiliśmy na pływające wyspy. Wyspy te zbudowane są z trzciny o nazwie totora. Grubość powierzchni wyspy wynosi około 1,5-2 m, a średnica do 150 m. Na Jeziorze Titicaca można znaleźć około 100 takich wysp. Część z nich jest stale zasiedlona przez Indian, ale można też trafić na kilka wysp "komercyjnych". Jak w Disneylandzie, na wyspy te pół godziny przed pierwszymi turystami przypływają Peruwiańczycy z Puno. Przebierają się w stroje regionalne, rozkładają swoje bambetle i rozpoczynają "życie na wyspie". Oczywiście, po odpłynięciu ostatnich turystów Indianie wracają do swych domów na stałym lądzie. Aby odwiedzić prawdziwe pływające wyspy, wystarczy jednak wspomnieć o tym przewodnikowi stateczku lub w biurze podróży. Płynie się do nich około1,5-2 godzin z przystani z Puno. Podróż jest bardzo ciekawa, widoki wspaniałe (szczególnie powroty, po zachodzie słońca) i bezpieczne. Naprawdę warto.

Boliwijskie La Paz

Z Puno pojechaliśmy autobusem do Boliwii, do La Paz, przez graniczne miasteczko Desaguadero. Początkowo zamierzaliśmy odwiedzić Copacabanę, ale z powodu blokady dróg w tym rejonie zmieniliśmy plany. W Desaguadero zmienialiśmy autobus, z peruwiańskiego na boliwijski, i przekraczaliśmy granicę. Trochę było z tym zamieszania, ale wszystko dobrze się skończyło. Nie spotkaliśmy żadnych Polaków, kilkoro Szwedów i dwójkę Czechów. Stojąc prawie 3 godziny na granicy, mieliśmy możliwość podziwiać ruch przygraniczny. Jakież ciekawe typy ludzkie przesuwały się przed nami.

La Paz
Do La Paz dociera się po południu. Tutaj panuje trochę inny zwyczaj znajdowania hotelu. Nie ma, jak w Peru, naganiaczy lub "przedstawicieli" hotelarzy, ale trzeba samemu szukać wolnych pokoi. Zostawiłem więc żonę z plecakami pod Katedrą św. Franciszka (o przepięknej fasadzie), a sam zginąłem prawie na ...