Okolice Padangu, stolicy indonezyjskiej prowincji Sumatra Zachodnia (Sumatera Barat), są jednymi z najpiękniejszych miejsc na Sumatrze i w Indonezji w ogóle. Tereny Sumatry Zachodniej zamieszkują Minangkabau, co oznacza "zwycięski bawół". Skąd wzięła się ta nazwa? Według starej sumatrzańskiej legendy, dawno temu olbrzymia armia przybyła z Jawy z zamiarem podbicia żyznych ziem na Sumatrze. Plemiona zamieszkujące obecną Sumatrę Zachodnią wiedziały, że nie mają szans na pokonanie najeźdźcy. W związku z tym zaproponowano, aby zamiast krwawej wojny odbył się pojedynek bawołów. Wynik pojedynku miał być obowiązujący dla obu stron. Jawajczycy się zgodzili i wystawili do walki olbrzymiego bawoła. Mieszkańcy Sumatry wypchnęli na plac młode cielę, niekarmione od kilku dni, a do głowy przywiązali mu ostre sztylety. Podczas starcia cielak pognał w kierunku wielkiego bawołu i, domagając się mleka, rozpruł mu brzuch sztyletami. Jawajczycy wycofali się z Sumatry.
Kartki z podróży - Minangkabau, Sumatra Zachodnia
Dabkowski2005-09-02 18:30:01
Wyświetlono razy (ostatnio: )
dom. Jest on zazwyczaj zamieszkiwany przez dużą, wielopokoleniową rodzinę. Sumatrzańskie wioski składają się więc tylko z 12-20 domów.
W Pariangan znajdują się ponad 350-letnie domy, ciągle zamieszkane. Wrażenie psują blaszane, rdzewiejące dachy, pokrywające (niestety) większość domów Minangkabau. Jak twierdzą mieszkańcy, przyczyna pokrywania domów blachą jest taka, że Minangkabau traktują dachówki jako ziemię (glina), a według ich tradycyjnych, jeszcze przedislamskich wierzeń, przykrycie się ziemią oznacza pochówek, a nikt nie może być pochowany za życia. Poza tym dziś także nie robi się już tradycyjnych dachów z włókna palmowego, ze względu na pracochłonność i małą wytrzymałość materiału. Wybrano więc inny, tani materiał - nieocynkowaną blachę.
Wioska Pariangan, tak jak i sąsiednia Tabak, położone są na zboczach wulkanu Merapi (2891 m n.p.m. - nie mylić z Merapi na Jawie), dominującego nad całą okolicą. Wąska asfaltowa droga wije się pomiędzy polami ryżowymi. Pewną jej część trzeba jednak pokonać na piechotę. Dróżka ciągnie się w górę i w dół po sporej stromiźnie, tak więc nie trudno było dostać zadyszki. W samej wioseczce jest tylko siedem domów. Oczywiście, wylegli prawie wszyscy mieszkańcy, aby przyjrzeć się obcemu. Podczas krótkiej rozmowy moje zdziwienie nie miało granic, kiedy okazało się, że po usłyszeniu, iż jestem z Polski, jeden z nich wymienił od razu Papieża, Wałęsę, Bońka, Lato i Kwaśniewskiego. Dodał jeszcze, że wie, iż nazywamy się P O L S K A (powiedział to z właściwą wymową!). Jak się okazało, w wiosce jest antena satelitarna, zasilana baterią słoneczną, a on dodatkowo zbiera znaczki (stąd ta Polska). Muszę przyznać, że wszyscy byli bardzo serdeczni. Nie było w nich agresywności czy służalczości (z nadzieją na datek), którą się spotyka w miastach, szczególnie na Jawie. Proponowali herbatę,
...
Zobacz zdjęcia:
Indonezja
Indonezja - wybierz obszar, który cię interesuje:
