Strona główna » Turcja » Turcja, 04.09.1999

To już nasz ostatni dzień w Turcji. Dzisiaj wieczorem powinniśmy przekroczyć granicę z Iranem. Przed tygodniem ukradziono nam komputer, także teraz kontakt internetowy jest trochę utrudniony. Zawsze znajdzie się jakieś rozwiązanie. Tutaj w Van mieliśmy spotkanie z burmistrzem miasta i lokalnymi mediami. Po całym oficjalnym "przedstawieniu", z wymienianymi wzajemnie grzecznościami, podpisywaniem naszego "piecebaner-u" i pokazywaniem mapy naszego przejazdu dookoła świata, władze tego miasta zaproponowały nam wszelakiego rodzaju pomoc. Z noclegu w porządnym hotelu niestety nie skorzystamy, gdyż jeszcze dzisiaj ruszamy dalej, ale pomoc techniczna, w tym korzystanie z komputera bardzo się przydały. Tak wiec piszę.... Jeżeli chodzi o Turcję, to przejechaliśmy tylko jej mniej znaną, mniej turystyczną wschodnią cześć. Region ten jest od wielu lat miejscem konfliktu pomiędzy Turkami i Kurdami, którzy stanowią większość mieszkającej tutaj ludności. Teren, na przestrzeni setek kilometrów, jest bardzo górzysty, tak więc stanowił dobre miejsce dla działalności kurdyjskiej partyzantki - PKK. Trudności terenu poznaliśmy bardzo dobrze, przedzierając się przez trzy dni górami z Kharty do Malatya. Właściwie na żadnej mapie nie było zaznaczonej drogi przez góry, wszystkie pokazywały, że należy zrobić kółko. Od miejscowej ludności wiedzieliśmy jednak, że droga taka istnieje. Trudna do przejechania, ale istnieje.

Turcja, 04.09.1999

Slawomirplatek
2005-08-18 20:33:07

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Tak więc, nie wiedząc na co się porywamy, zdecydowaliśmy się na przejazd górami. Najpierw jednak zwiedziliśmy miejsce, z powodu którego tu zawitaliśmy - górę Nemrut. Miejsce to jest niezwykłe. Na wierzchołku najwyższej góry w okolicy usypano bowiem w I w. p.n.e. kopiec, który wielkością dorównuje piramidom egipskim. U podnóża tego kopca poustawiane są olbrzymie posągi starożytnych bogów i królów, którzy zostali pochowani w tym miejscu. Całość sprawia niezwykłe wrażenie. My dotarliśmy na miejsce o wschodzie słońca. Widok był wspaniały. Po pierwsze, ze względu na otaczające nas ze wszystkich stron piękne góry, po drugie ze względu na owe posągi - olbrzymie, majestatyczne, powoli wyłaniające się z mroku. Widok był również ciekawy ze względu na kolorystykę. Tutejsze góry są niemal pozbawione roślinności. Wszędzie tylko skały, kamienie i piasek, przy czym ich kolor jest z reguły czerwony, albo czerwono-brązowy. O wschodzie słońca, ten dominujący w krajobrazie czerwony kolor, wydaje się jeszcze bardziej intensywny niż w rzeczywistości. Widok na prawdę niezwykły. Z góry Nemrut skierowaliśmy się do miasteczka Sincik, które według "normalnych" map było "ślepą uliczką", gdyż dalszą drogę zasłaniały wysokie góry. Po drodze do Sincik mijaliśmy doskonale zachowany rzymski most na jednym z dopływów Eufratu. Teraz, w czasie lata, na dole płynął tylko niewielki strumyczek, ale o wielkości rzeki świadczyło jej olbrzymie, teraz wyschnięte, koryto. My dotarliśmy tam w środku dnia i po 2 godzinach "sjesty" ruszyliśmy w dalsza drogę. Jeżeli jednak ktoś znajdzie się w tych terenach, radzę zorganizować to tak, aby zatrzymać się właśnie w tym miejscu na nocleg. Teren jest wymarzony na obozowisko. Znajduje się pomiędzy dwoma urwiskami skalnymi, na piaszczysto-kamienistym dnie koryta rzecznego, u brzegu wijącego się strumyczka, który w pewnych miejscach robi się na tyle głęboki, ...