Strona główna » Stany Zjednoczone Japonia » Milenijny rowerowy rajd pokojowy dookoła świata

Seattle (6.08.1998) - Hiroszima (1.01.2000)

Milenijny rowerowy rajd pokojowy dookoła świata

Slawomirplatek
2005-08-18 20:23:42

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 4/5

Ocena 4.00 z 5.00. 2 głosów oddanych

Coś co wydawało się z punktu widzenia ludzkiego nie możliwe stało się możliwe. Wyruszając w podróż dookoła Świata zabrałem ze sobą rower "Romet" starszy ode mnie, stare sakwy, i około 300 dolarów w kieszeni. Nie znalazłem w Polsce sponsorów, nie byłem ubezpieczony, nie miałem szczepień na różnego rodzaju choroby. Byłem jak włóczęga w porównaniu do moich przyjaciół z grupy. A jednak z pośród około 600 uczestników rajdu jako jeden z czterech osób przebyłem całą trasę. Jednym z wyróżnień był medal od Prezydenta Radomia Adama Włodarczyka a dnia 14 lutego 2000 roku byłem pośród czterech osób które zostały wyróżnione medalem otrzymanym z rąk prezydenta Litwy Valdas'a Adamkus'a.

Wielki Milenijny Rajdu Pokoju (The Great Millennium Peace Ride) rozpoczął się 6 sierpnia 1998 w Stanach Zjednoczonych w rocznicę zrzucenia bomby atomowej na Hiroszimę, a zakończył 1 stycznia 2000 roku w Japonii właśnie w tym mieście-symbolu - Hiroszimie. Trasa wiodła przez 43 kraje na pięciu kontynentach: obie Ameryki, Afryka, Europa i Azja. Rowerami pokonaliśmy 24239 km, drugie tyle różnego rodzaju środkami transportu. Dziennie przejeżdżaliśmy średnio 80 km, choć zdarzało się 180 km, zależało to od jakości drogi (lub czasem jej brak). W różnych krajach, znajdujących się na trasie organizowane były konferencje prasowe, spotkania z lokalnymi władzami, czy też organizacjami społecznymi i sportowymi. Idea Rajdu Pokoju była również prezentowana na spotkaniach z młodzieżą w szkołach.

Rajd miał charakter otwarty. Oznaczało to, że każdy, kto chciał mógł się dołączyć. Z zaproszenia na całym świecie skorzystało około 600 osób, które dołączały się do nas - czasem na jeden dzień, czasem na dłużej, czy też jak w przypadku niektórych na całą pozostałą trasę. Ludzie, którzy brali udział w tym przedsięwzięciu stali się przykładem na to, że bez względu na dzielące ich różnice, takie jak wiek (najmłodszy uczestnik wyprawy miał 22, a najstarszy 64 lata), wykształcenie (profesor ekonomii, doktor fizyki, trener karate, elektronik, nauczycielka angielskiego, sekretarka, czy pracownik budowlany), narodowość (trzon wyprawy stanowili przedstawiciele Chorwacji, Litwy, Meksyku, Niemiec, Peru, Polski i Włoch) potrafili zaakceptować siebie wzajemnie i wspólnie pokonywać wszystkie trudności, jakich nie brakowało podczas tej podróży dookoła świata. W Indiach zdarzył się tragiczny wypadek w którym zginął nasz kolega Walter Ramon z Peru.

Rajd ukończyło w Hiroszimie dziesięć osób, w tym dwóch Polaków - oprócz mnie, Waldemar Grabka z Bielawy (dołączył się do grupy w Szczecinie i brał udział w ostatnich siedmiu miesiącach trasy przez Europę i Azję). Żelazny list wydany przez UNESCO, wielokrotnie umożliwiał nam załatwiać pozwolenia na przejazd przez rejony świata, które normalnie są niedostępne dla przeciętnego turysty. Tak było między innymi w Myanmarze, czy Chinach, gdzie w niektórych wioskach uczestnicy wyprawy byli pierwszymi widzianymi tam obcokrajowcami od dłuższego czasu.

Sławomir Płatek

Uczestnik Wielkiego Milenijnego Rajdu Pokoju 1998-2000