Zwiedzając południowe Peru postanowiliśmy pojechać także do słabo znanego miasta o nazwie Ica, które jest stolicą departamentu o takiej samej nazwie. Dojechaliśmy tam z leżącej 70 kilometrów od Ica małej miejscowości Pisco. Po drodze mięliśmy ciekawą przygodę. Jechaliśmy starym autobusem Huyunday, który po drodze się zepsuł. Kierowca, kiedy wyjeżdżał z przystanku nie mógł ruszyć z pierwszego biegu. Jedynym rozwiązaniem była konieczność pchania autobusu przez męską część pasażerów! Potem trzeba było w biegu wskakiwać do autobusu! Wszystkie kobiety i dziewczęta dziękowały panom za pomoc. Kierowca już do końca trasy nie zatrzymał się na żadnym z przystanków i jakoś dojechał do najbliższego warsztatu w Ica, gdzie wszyscy musieli zakończyć podróż.
Cywilizacja w erze dinozaurów i oaza wsród wydm
Tomcuk2005-08-12 14:08:57
Wyświetlono razy (ostatnio: )
Założone w 1563 roku i zbudowane w stylu kolonialnym Ica leży na pustyni, ale płynące tędy z Andów do Oceanu Spokojnego rzeki tworzą rozległą, zieloną równinę. Dzięki temu możliwy jest tu rozwój rolnictwa. Oprócz bawełny w okolicy Ica uprawia się również winogrona, z których produkuje się wyśmienite wino a także pitą w całym Peru tanią wódkę Pisco. W centrum Ica na Plaza de Armas (Plac Broni) mieszka naukowiec o niekonwencjonalnych poglądach. Javier Cabrera, który jest doktorem medycyny twierdzi, że podczas ery dinozaurów na Ziemi oprócz tych wielkich gadów, istniała równocześnie wysoko rozwinięta kultura ludzka, która stała na wyższym poziomie cywilizacyjnym niż my obecnie. Na potwierdzenie swojej teorii Pan Cabrera zgromadził w swoim domu (który jednocześnie pełni rolę muzeum) około 11 000 kamieni, które przedstawiają ciekawe a jednocześnie niezwykłe i nieprawdopodobne scenki: ludzi jeżdżących na dinozaurach, przeszczepy serca, przeszczepy mózgu, rozkład kontynentów w tamtych czasach, motywy roślinne i zwierzęce organizmów nie znanych w Ameryce Południowej, biologiczne procesy rozwojowe różnych zwierząt, również wymarłych, prehistorycznych, rysunki nieznanych pojazdów i urządzeń mechanicznych i wiele, wiele innych. .
Dr Cabrera w swoim gabinecie
Dla doktora Cabrery każdy kamień jest osobną księgą a cały zbiór nazywa kamienną biblioteką. Kiedy rozmawialiśmy z nim naukowiec okazał się bardzo miłym człowiekiem. Opisywał nam po kolei, co jest wyryte na każdym kamieniu. Opowiedział nam również w jaki sposób odkrył kamienie:
- W jednej z jaskiń w południowym Peru – mówił łamaną angielszczyzną – rzeka Ica, która w niej płynęła, zmieniła koryto i dzięki temu odsłoniła kamienie. Pokazywał nam również listy od szwajcarskiego badacza i pisarza Ericha von Dänikena. Jednak większość naukowców nie wierzy doktorowi, ponieważ swoimi teoriami przekreśla on ich kilkuwiekowy dorobek i twierdzą oni, że Cabrera jest zwykłym hochsztaplerem, łaknącym sławy i rozgłosu.
Ica-Oaza Huacachina
Do Ica warto również jechać ze względu na jeszcze jedną atrakcję turystyczną – oazę Huacachina. By tam się znaleźć wystarczy "złapać" na ulicy miasteczka trójkołowy pojazd – motocar, który zamiast drzwi ma płachty brezentu. Nasz kierowca miał śmieszne okulary – pilotki. Po kilku minutach szaleńczej jazdy dotarliśmy szczęśliwie do oazy. Nad bramą wejściową był wielki napis w języku hiszpańskim: "BALNEARIO HUACACHINA", co znaczy: "UZDROWISKO HUACACHINA". Kiedy przekroczyliśmy bramę naszym oczom ukazał się widok jak z bajki. Małe malownicze jezioro naturalnego pochodzenia jest otoczone wysokimi palmami. Wśród nich zbudowano kompleks ośrodków wypoczynkowych – hotele, restauracje, wypożyczalnie sprzętu wodnego, które jednak nie są utrzymane w zbyt dobrym stanie. Po przekroczeniu bramy wejściowej od razu jeden mężczyzna proponował nam wypożyczenie desek podobnych do snowbordów. Byliśmy trochę zdziwieni, ponieważ temperatura powietrza wynosiła ponad 30 stopni Celsjusza i nie zanosiło się raczej na śnieg. Peruwiańczyk wskazał nam palcem w stronę olbrzymich, piaszczystych wydm, które otaczają ze wszystkich stron oazę. Wtedy zrozumieliśmy, że te deski to sandbordy i służą do jeżdżenia po piaszczystych wydmach a nie po śniegu. Zapłaciliśmy kilka soli i dostaliśmy jeszcze płynny wosk, by nasmarować deski, by były bardziej śliskie. Ruszyliśmy na jedną z wydm. Po kilku zjazdach połączonych z wieloma upadkami, ziarenka piasku mięliśmy w każdej części naszego ciała. Dodatkowo zmęczyło nas słońce, które niemiłosiernie żarzyło z nieba. Postanowiliśmy oddać sandbordy. Usiedliśmy w upragnionym cieniu pod palmami. Zmęczenie dało o sobie znać i w kilka chwil usnęliśmy w błogim spokoju.
Zobacz zdjęcia:
Peru
Peru - wybierz obszar, który cię interesuje:
