Strona główna » Izrael » Izrael, 7.03-21.03.1999

Pierwsze zaskoczenie spotkało nas już na Okęciu: zakaz zatrzymywania samochodów po stronie „odlotniskowej”, przed i w hali odlotów dużo panów w czarnych strojach i kominiarkach z kałasznikowami w garści. Wokół stanowiska odprawy do Tel-Awivu (samolot ElAl-u) zasieki z grubego sznura. Atmosfera ciężka. Podchodzimy do stanowiska i przechodzimy przez dłuuugą rozmowę: dokąd, po co, czy mamy materiały na konferencję (musieliśmy zaprezentować slajdy i zaproszenia), na ile, gdzie itd... Dopiero na końcu rutynowe pytania o własnoręczne pakowanie bagażu, jego bezpieczeństwo itp. Oprócz nas (4 osoby) w samolocie są jeszcze 23 osoby prywatne (na ok 200) reszta to wracająca z Polski młodzież izraelska. Owa młodzież leciała z nami i do Polski (tzn jakieś inne grupy, ale tym razem było tylko 10 prywatnych osób). Młodzież jest w Izraelu w dużym poważaniu. Za wszystkimi spotykanymi tamże grupami chodzili zawsze 2 młodzieńcy z kałasznikowami (wchodzili z bronią nawet do kościołów pomimo napisu i obrazka, z którego jednoznacznie wynikało, że „no guns”).

Izrael, 7.03-21.03.1999

Brzoz
2005-08-12 13:31:56

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Konferencja w kibucu była bardzo przyjemna. Izrael ma ok. 270 kibuców (pomysł ten przywieźli w latach 20-tych emigranci żydowscy z Rosji- zwolennicy idei Marksa). Są to typowe „kołchozy”. Jeszcze kilka lat temu dzieci w kibucu wychowywane były „zbiorowo”, po za swoimi rodzinami. Obecnie dzieci pozostają już z rodzicami, ale wszelkie posiłki czy prania odbywają się zbiorowo -w domkach nie ma nawet kuchni. Obowiązuje zasada „każdy pracuje ile może i bierze ile chce” (oprócz drobnych, przydziałowych funduszy na odzienie nie istnieje w nich pojęcie własności). Kibuce są samowystarczalne (i żarełko w nich jest świeże i pyszne), więc aby poprawić swój budżet prowadzą działalność turystyczną. Konferencja była właśnie w takim kibucu w okolicach Hajfy, nad Morzem Śródziemnym. Morze było zimne, kąpać my przynajmniej się nie chcieliśmy (choć kolega z Olsztyna robił to codziennie, jak się potem okazało jest „morsem”). Okolica piękna, na plaży dwa rodzaje pustyni: piaszczysta i skalista.

Organizatorzy zafundowali nam wycieczki do Cezarei (ruiny portu i amfiteatru Heroda Wielkiego), Hajfy (ładne nowoczesne miasto, jak się okazało niezbyt charakterystyczne dla Izraela), Nazaretu (widzieliśmy tam Kościół Zwiastowania wybudowany jakoby w miejscu domu Maryi), nad jezioro Genezaret (mało atrakcyjne, bez kąpielisk,wszędzie „zona militara”, podobnie zresztą jak i nad morzem Śródziemnym i Czerwonym).

Po konferencji pojechaliśmy do Jerozolimy. Jest to bardzo arabskie miasto brudne, hałaśliwe, z hebrajskimi bądź arabskimi oznaczeniami i choć angielski jest 3. oficjalnym językiem kraju, to trudno znaleźć wskazówki po angielsku na drogach czy ulicach. Oczywiście najważniejsze atrakcje to: Bazylika Grobu Pańskiego (chrześcijanie), Ściana Płaczu (żydzi), Meczet Kopuła Skały (kryjący jakoby w swym ogladalnym wnętrzu skałę, na której Abraham chciał złożyć Izaaka w ...