Strona główna » Tajlandia » Tajlandia, 14.02 - 2.03.2001

W Bangkoku wylądowaliśmy ok. 10 rano. Powitał nas upał, smród spalin a także miła Tajka, która każdemu zakladała na szyję wianek ze storczyków, składała ręce w charakterystycznym dla Tajów geście powitania/podziękowania (przypomina to bardzo nasze złożenie dłoni do modlitwy) i przed wejściem do autobusu robiła zdjęcie (za które skasowała później po 300 bahtow, czyli po 30 zl, co jak na Tajlandie jest ceną wielce wygórowaną). Po krótkim odświeżeniu się w hotelu wyruszyliśmy na miasto. Postanowiliśmy przejść do centrum pieszo (spory kawałek), odwiedzając po drodze dzielnicę chińską (Chińczycy stanowią ok 40% mieszkańców Bangkoku i są niewątpliwie elitą intelektualno-finansową kraju. Do nich należą sklepy jublilerskie - bardzo powszechne, a także apteki) i hinduską. Od hotelu, przez całą naszą trasę wzdłuż chodników ciągnęły się niezliczone kramy i kramiki, najczęściej z jedzeniem (gotowanym lub smażonym), owocami i wszelkim badziewiem. Wysunęliśmy nawet tezę, że głównym zajeciem mieszkańców Bangkoku jest sprzedawanie. Kto jednak kupuje towary - nie zgadliśmy. Ceny jedzenia są zadziwiająco niskie. Dla przykładu: mrożony kokos z zatknietą rurką do picia - 10 THB (przypominam przelicznik 10 THB=1 zl), ogromny ananas skrojony i zapakowany na poczekaniu do plastikowej torebki 10 THB, owoc guavy czy mango tyleż samo. Smażona ryba z ryżem, lub jakieś inne mieso (lepiej się nie zastanawiać jakie) w ryżu i warzywach (porcja nawet dla Mirka) 20-30 THB, talerz gotowanych małż w muszlach 25 THB. Jeść można ile wlezie. Nasi polscy przewodnicy uprzedzali nas, że jedzenie nie jest zagrożeniem z powodu brudu, czy nieświeżości, lecz z powodu różnicy w bakteriach przewodu pokarmowego i zanim nasze bakterie się wymienią możemy mieć kłopoty. Na szczęście potwierdziło się to tylko w niewielkim zakresie (zaburzenia żołądkowe wystapiły tylko u mnie i to przez pół dnia). Chińa Town okazalo się jeszcze bardziej zatłoczone (ludźmi, motorowerami, tuk-tukami, czyli specyficznymi taksówkami Bangkoku, samochodami i kramami) niż tajska część miasta. To że jestesmy u Chińczyków łatwo było rozpoznać zarówno po dużej liczbie sklepów ze złotem, jak i po chińskich napisach na budynkach. Domy, choć ceglane, wygladąły na biedne, stare, z obłażącym tynkiem. Przejście przez jezdnię graniczy w całym Bangkoku z cudem. Zielone światło dla pieszych nie występuje nigdzie. Pamiętając o ruchu lewostronnym oraz o tym, że wszechobecne motorowery nie stosują się do żadnych przepisów pierzchaliśmy przed nadjeżdżającymi pojazdami, starając się ograniczyć liczbę przejść na „drugą stronę”. W mieście panuje ogromna duchota i smród jak z rury wydechowej. 11-to milionowy (?, a może więcej) Bangkok leży na poziomie morza, praktycznie nie ma tu wiatrów, miasto położone jest między siecią kanalów (asfaltowe ulice to całkiem niedawny wynalazek), powietrze jest więc duszne i malaryczne. Do tego nieprzeliczalne ilości starych dwusuwów dopsuwają atmosferę. Jedynie nad Chao Praya (z angielska Menamem) jest trochę rzecznej bryzy. Dzielnica hinduska jest troszkę mniej zatłoczona, trudniej tu o kramiki z jedzeniem (oczywiście tylko w porównaniu do Chińa Town, bo nie do tego co kiedykolowiek dotychczas widzieliśmy), ale za to łatwo o sklepy tekstylne. Pierwszego dnia staraliśmy się złapać jak najwięcej atmosfery miasta i jego mieszkańców. Z całą odpowiedzialnoscią stwierdzamy, że są bardzo miłymi, życzliwymi i pogodnie do świata nastawionymi ludźmi. Choć znajomość angielskiego jest bardzo slaba (tajski jest językiem tonalnym i Tajowi jest bardzo trudno nauczyć się jezyków europejskich), to kłopotów ze zrozumieniem nas nie mieliśmy (w tym przypadku zasada chcieć to móc świetnie się sprawdzała).

Tajlandia, 14.02 - 2.03.2001

Brzoz
2005-08-12 13:21:01

Wyświetlono razy (ostatnio: )

wysoko w góre gorące zielone farfocle - jadalne, a potem na statek pływający po Nan, na kolację. Rano zwiedziliśmy największą atrakcję miasta XIV wieczną Wat Mahathat. Znajduje się w niej (XIV w) brązowy posąg siedzącego Buddy otoczonego jakby aureolą (mandorla). Wnętrze świątyni pomalowane jest na czarno ze złotymi kwiatami lotosu. Kolumny z czarnej laki, też w złote lotosy. Wokół tej świątyni znajduje się dużo bóstw innych religii, oprócz grubego, chińskiego Buddy są m.in. hinduski Sziwa z 4 twarzami, Rama ze złotym trójzębem i chińska bogini matka. Druga atrakcja Pitsanulok to wytwórnia posągów Buddy (metoda traconego wosku, jak przd stuleciami). Oprócz posągów znajdują się tu też koguty przeznaczone do walk (oficjalnie zabronionych), jest nawet koguci champion kraju.

Następny punkt wycieczki to park historyczny Sukhothai. Sukhothai było stolicą Tajlandii w latach 1238-1376.Obecnie utworzono tu park, który zwiedza się korzystając z mini pociagu. Z 11 będących tu ruin warto podobno odwiedzic tylko 4, co właśnie my zrobiliśmy. Najciekawszym wspomnieniem z parku jest idealny posąg kroczącego Buddy (jego poetycki opis zaczyna się tak: „nogi jak nogi jelenia, uda jak pień figowca, ramiona szerokie jak głowa słonia, ręce krągłe jak trąba słonia, dłonie jak kwiaty lotosu, itd....). Ze świątyń pozostały już tylko ruiny stup i prangów oraz kolumn, bardzo przypominających greckie ruiny w Koryncie, czy Atenach. Potem pojechaliśmy do Lampang, w którym znajduje się najstarsza drewniana świątynia Tajlandii z XVI wieku. Przy świątyni rośnie piękny okaz świętego drzewa bodhi (ponad 1000 letni), udekorowany i podpierany tyczkami przez wiernych.

Nocleg mieliśmy w drugim co do wielkości mieście kraju Cziang Mai. Znacznie cichsze i czyściejsze od Bangkoku, położone nad rzeka Ping, starówka otoczona fosą, robi bardzo dobre wrażenie. W mieście zdążyliśmy już tylko ...