Strona główna » Tajlandia » Tajlandia, 14.02 - 2.03.2001

W Bangkoku wylądowaliśmy ok. 10 rano. Powitał nas upał, smród spalin a także miła Tajka, która każdemu zakladała na szyję wianek ze storczyków, składała ręce w charakterystycznym dla Tajów geście powitania/podziękowania (przypomina to bardzo nasze złożenie dłoni do modlitwy) i przed wejściem do autobusu robiła zdjęcie (za które skasowała później po 300 bahtow, czyli po 30 zl, co jak na Tajlandie jest ceną wielce wygórowaną). Po krótkim odświeżeniu się w hotelu wyruszyliśmy na miasto. Postanowiliśmy przejść do centrum pieszo (spory kawałek), odwiedzając po drodze dzielnicę chińską (Chińczycy stanowią ok 40% mieszkańców Bangkoku i są niewątpliwie elitą intelektualno-finansową kraju. Do nich należą sklepy jublilerskie - bardzo powszechne, a także apteki) i hinduską. Od hotelu, przez całą naszą trasę wzdłuż chodników ciągnęły się niezliczone kramy i kramiki, najczęściej z jedzeniem (gotowanym lub smażonym), owocami i wszelkim badziewiem. Wysunęliśmy nawet tezę, że głównym zajeciem mieszkańców Bangkoku jest sprzedawanie. Kto jednak kupuje towary - nie zgadliśmy. Ceny jedzenia są zadziwiająco niskie. Dla przykładu: mrożony kokos z zatknietą rurką do picia - 10 THB (przypominam przelicznik 10 THB=1 zl), ogromny ananas skrojony i zapakowany na poczekaniu do plastikowej torebki 10 THB, owoc guavy czy mango tyleż samo. Smażona ryba z ryżem, lub jakieś inne mieso (lepiej się nie zastanawiać jakie) w ryżu i warzywach (porcja nawet dla Mirka) 20-30 THB, talerz gotowanych małż w muszlach 25 THB. Jeść można ile wlezie. Nasi polscy przewodnicy uprzedzali nas, że jedzenie nie jest zagrożeniem z powodu brudu, czy nieświeżości, lecz z powodu różnicy w bakteriach przewodu pokarmowego i zanim nasze bakterie się wymienią możemy mieć kłopoty. Na szczęście potwierdziło się to tylko w niewielkim zakresie (zaburzenia żołądkowe wystapiły tylko u mnie i to przez pół dnia). Chińa Town okazalo się jeszcze bardziej zatłoczone (ludźmi, motorowerami, tuk-tukami, czyli specyficznymi taksówkami Bangkoku, samochodami i kramami) niż tajska część miasta. To że jestesmy u Chińczyków łatwo było rozpoznać zarówno po dużej liczbie sklepów ze złotem, jak i po chińskich napisach na budynkach. Domy, choć ceglane, wygladąły na biedne, stare, z obłażącym tynkiem. Przejście przez jezdnię graniczy w całym Bangkoku z cudem. Zielone światło dla pieszych nie występuje nigdzie. Pamiętając o ruchu lewostronnym oraz o tym, że wszechobecne motorowery nie stosują się do żadnych przepisów pierzchaliśmy przed nadjeżdżającymi pojazdami, starając się ograniczyć liczbę przejść na „drugą stronę”. W mieście panuje ogromna duchota i smród jak z rury wydechowej. 11-to milionowy (?, a może więcej) Bangkok leży na poziomie morza, praktycznie nie ma tu wiatrów, miasto położone jest między siecią kanalów (asfaltowe ulice to całkiem niedawny wynalazek), powietrze jest więc duszne i malaryczne. Do tego nieprzeliczalne ilości starych dwusuwów dopsuwają atmosferę. Jedynie nad Chao Praya (z angielska Menamem) jest trochę rzecznej bryzy. Dzielnica hinduska jest troszkę mniej zatłoczona, trudniej tu o kramiki z jedzeniem (oczywiście tylko w porównaniu do Chińa Town, bo nie do tego co kiedykolowiek dotychczas widzieliśmy), ale za to łatwo o sklepy tekstylne. Pierwszego dnia staraliśmy się złapać jak najwięcej atmosfery miasta i jego mieszkańców. Z całą odpowiedzialnoscią stwierdzamy, że są bardzo miłymi, życzliwymi i pogodnie do świata nastawionymi ludźmi. Choć znajomość angielskiego jest bardzo slaba (tajski jest językiem tonalnym i Tajowi jest bardzo trudno nauczyć się jezyków europejskich), to kłopotów ze zrozumieniem nas nie mieliśmy (w tym przypadku zasada chcieć to móc świetnie się sprawdzała).

Tajlandia, 14.02 - 2.03.2001

Brzoz
2005-08-12 13:21:01

Wyświetlono razy (ostatnio: )

to profanacja idei !

Z Ayutthai zawieziono nas do miasta małp, czyli do Lopburi. Małpy są tu tak poważną atrakcją turystyczną, że restauratorzy miasta raz w roku wydają dla nich przyjęcie (na krytych obrusami stołach). Małpy te są jednak mało sympatyczne, bywają agresywne i raczej zaleca się nie podchodzenie do nich zbyt blisko. Są prawdopodobnie jedyną pozostałością po lasach, które kiedyś porastały okolice Lopburi. Lasów w Tajlandii zostało niewiele. Przy szosach najczęściej spotyka się zarośla bambusowe, albo plantacje bardzo cenionego drzewa tekowego. Dżungla została przetrzebiona. Do tego w czasach swego gwałtownego rozwoju Tajlandia ściągnęła do siebie dużo nieekologicznego przemysłu (np. jest tu skupione 50 % światowej produkcji opon!). Jako jeden z największych światowych producentów ryżu (plony uzyskuje się nawet 4 razy w roku) kraj potrzebował coraz więcej terenów pod pola ryżowe. Wszystko kosztem lasów. Obecnie opamiętano się trochę. Zaczęto zakładać parki narodowe (jest ich ok.30), zajmują 10% powierzchni kraju. Małpy jednak zostały. Oprócz małp w Lopburi znajduje się odbudowany współcześnie pałac króla Narai, który wsławił się nawiązaniem bliskich kontaktów z Ludwikiem XIV. Francuzom pomimo zakusów nie udało się nawrócić króla i jego ludu na chrześcijaństwo. Jest też zrujnowana hinduistyczna świątynia Wat Phra Si Ratana, której 3 prangi (khmerskie odpowiedniki stup) są uwieczniane na wszystkich zdjęciach i pocztówkach miasta.

Pierwszy poza Bangkokiem nocleg wypadł nam w Phitsanulok. Miasto jest bardzo długie i wąskie, leży nad rzeka Nan. Dojechaliśmy do hotelu (bardzo luksusowego, jak wszystkie na objeździe) już o zmierzchu. Jako dodatkową rozrywkę zaproponowano nam przejażdżkę rowerowymi rikszami na targ, gdzie obejrzeliśmy słynne „latające warzywa” - Mirek jako reprezentant naszej grupy musiał złapać wyrzucone wysoko ...