Strona główna » Tajlandia » Tajlandia, 14.02 - 2.03.2001

W Bangkoku wylądowaliśmy ok. 10 rano. Powitał nas upał, smród spalin a także miła Tajka, która każdemu zakladała na szyję wianek ze storczyków, składała ręce w charakterystycznym dla Tajów geście powitania/podziękowania (przypomina to bardzo nasze złożenie dłoni do modlitwy) i przed wejściem do autobusu robiła zdjęcie (za które skasowała później po 300 bahtow, czyli po 30 zl, co jak na Tajlandie jest ceną wielce wygórowaną). Po krótkim odświeżeniu się w hotelu wyruszyliśmy na miasto. Postanowiliśmy przejść do centrum pieszo (spory kawałek), odwiedzając po drodze dzielnicę chińską (Chińczycy stanowią ok 40% mieszkańców Bangkoku i są niewątpliwie elitą intelektualno-finansową kraju. Do nich należą sklepy jublilerskie - bardzo powszechne, a także apteki) i hinduską. Od hotelu, przez całą naszą trasę wzdłuż chodników ciągnęły się niezliczone kramy i kramiki, najczęściej z jedzeniem (gotowanym lub smażonym), owocami i wszelkim badziewiem. Wysunęliśmy nawet tezę, że głównym zajeciem mieszkańców Bangkoku jest sprzedawanie. Kto jednak kupuje towary - nie zgadliśmy. Ceny jedzenia są zadziwiająco niskie. Dla przykładu: mrożony kokos z zatknietą rurką do picia - 10 THB (przypominam przelicznik 10 THB=1 zl), ogromny ananas skrojony i zapakowany na poczekaniu do plastikowej torebki 10 THB, owoc guavy czy mango tyleż samo. Smażona ryba z ryżem, lub jakieś inne mieso (lepiej się nie zastanawiać jakie) w ryżu i warzywach (porcja nawet dla Mirka) 20-30 THB, talerz gotowanych małż w muszlach 25 THB. Jeść można ile wlezie. Nasi polscy przewodnicy uprzedzali nas, że jedzenie nie jest zagrożeniem z powodu brudu, czy nieświeżości, lecz z powodu różnicy w bakteriach przewodu pokarmowego i zanim nasze bakterie się wymienią możemy mieć kłopoty. Na szczęście potwierdziło się to tylko w niewielkim zakresie (zaburzenia żołądkowe wystapiły tylko u mnie i to przez pół dnia). Chińa Town okazalo się jeszcze bardziej zatłoczone (ludźmi, motorowerami, tuk-tukami, czyli specyficznymi taksówkami Bangkoku, samochodami i kramami) niż tajska część miasta. To że jestesmy u Chińczyków łatwo było rozpoznać zarówno po dużej liczbie sklepów ze złotem, jak i po chińskich napisach na budynkach. Domy, choć ceglane, wygladąły na biedne, stare, z obłażącym tynkiem. Przejście przez jezdnię graniczy w całym Bangkoku z cudem. Zielone światło dla pieszych nie występuje nigdzie. Pamiętając o ruchu lewostronnym oraz o tym, że wszechobecne motorowery nie stosują się do żadnych przepisów pierzchaliśmy przed nadjeżdżającymi pojazdami, starając się ograniczyć liczbę przejść na „drugą stronę”. W mieście panuje ogromna duchota i smród jak z rury wydechowej. 11-to milionowy (?, a może więcej) Bangkok leży na poziomie morza, praktycznie nie ma tu wiatrów, miasto położone jest między siecią kanalów (asfaltowe ulice to całkiem niedawny wynalazek), powietrze jest więc duszne i malaryczne. Do tego nieprzeliczalne ilości starych dwusuwów dopsuwają atmosferę. Jedynie nad Chao Praya (z angielska Menamem) jest trochę rzecznej bryzy. Dzielnica hinduska jest troszkę mniej zatłoczona, trudniej tu o kramiki z jedzeniem (oczywiście tylko w porównaniu do Chińa Town, bo nie do tego co kiedykolowiek dotychczas widzieliśmy), ale za to łatwo o sklepy tekstylne. Pierwszego dnia staraliśmy się złapać jak najwięcej atmosfery miasta i jego mieszkańców. Z całą odpowiedzialnoscią stwierdzamy, że są bardzo miłymi, życzliwymi i pogodnie do świata nastawionymi ludźmi. Choć znajomość angielskiego jest bardzo slaba (tajski jest językiem tonalnym i Tajowi jest bardzo trudno nauczyć się jezyków europejskich), to kłopotów ze zrozumieniem nas nie mieliśmy (w tym przypadku zasada chcieć to móc świetnie się sprawdzała).

Tajlandia, 14.02 - 2.03.2001

Brzoz
2005-08-12 13:21:01

Wyświetlono razy (ostatnio: )

w Bangkoku grupa została podzielona, część osob pojechała na wypoczynek do Pattai, na Phuket i Ko Samui, a 11-tka (w tym my) udała się na 5-cio dniowy objazd po północnej Tajlandii. Wyruszyliśmy autokarem w niedzielę rano. Pierwszy postój był w Bang Pa-In, letniej rezydencji królewskiej. Ponieważ była zima (temperatury zwykle 30-35 C w dzień, 22-27 C w nocy), więc król rezydował w Chiang Mai, a rezydencję można było ogladąć. Na przełomie XIX i XX wieku zbudował ten kompleks zapatrzony w europejskie wzorce (w Wersal w szczególności) król Rama V (Chulalongkorn). Pałace są więc mieszaniną różnych stylów. Mamy szwajcarski chalet, mamy pałac chiński (zbudowany i podarowany przez Chińczykow), jest też latarnia morska i pałac jak gotycki kościół. Na wyspie na środku stawu znajduje się mały domek odosobnienia, w którym Rama V spędzał sporo czasu po śmierci swojej żony. Będąc w 8 miesiącu ciąży wypłynęła ona łódką z poddanymi na przejażdżkę. Łódka się wywróciła, królowa utonęła, gdyż zgodnie z obowiazującym prawem, każdy śmiertelnik który odważyłby się ją dotknąć (a więc i ratować) musiał zostać stracony. Po tym wypadku Rama V zmienił obowiazujące przepisy, zbliżając tym nieco monarchię do ludu. Do dziś jednak, choć władca Tajlandii jest tylko konstytucyjnym monarchą, otacza go ogromny szacunek. Jego portrety wiszą na ulicach, w domach, hotelach, autobusach. Jest zawsze wzorem do naśladowania (np. młodzi Tajowie powielają jego model rodziny 2+5, nie zważając na warunki ekonomiczne). Na wizerunkach jest zawsze młody i uśmiechnięty (choć ma obecnie 73 lata), podobnie i jego małżonka. W Bang Pa-In najpiękniejsze są ogrody, w których krzewy zostały wystrzyżone na podobizny stad słoni, węży i innych zwierząt.
Potem pojechaliśmy do dawnej stolicy Tajlandii Ayutthai. Miasto założono w 1351 r. W 1685 liczyło ponad milion mieszkańców, zatem więcej niż ...