Strona główna » Meksyk » Meksyk, 22.02 - 15.03.2002

W Cancun wylądowaliśmy ok. 18:30. Przywitała nas silna ulewa i bardzo wilgotne, duszne powietrze. Cancun jest młodziutkim miastem, zbudowano je w latach 70-tych, ma 60 tys mieszkańców. Rocznie odwiedza je ponad 3 mln turystów! Z myślą o turystach powstało i ma im zapewnić wszelkie rozrywki, za godziwą cenę oczywiście. Znając niepochlebne opinie o Cancun, a w szczególnosci o cenach jego hoteli chcieliśmy koniecznie jeszcze tego samego wieczoru przeprawić się na Isla Mujeres (WyspęKobiet). Problem polegał na tym, że wg wszystkich naszych info, zarówno internetowych jak i „od ludzi”ostatni prom na wyspę odpływa o 20:30, tak więc czasu nie było za wiele. Zgodnie z radami „Pascala” wzięliśmy taksówkę (mini van) z lotniska (za „jedyne” 40 US$) i poprosiliśmy kierowcę, aby spieszył do przystani. Kierowca nie był pewien, o której odchodzi ostatni prom, może o 20:30, a może o 21:00 ? Miło gawędził z Jankiem po hiszpańsku i wyraźnie nas polubił. Zatrzymał się nawet przy kantorze, abyśmy mogli wymienić dolary na peso (podczas naszego pobytu kurs wahał się w granicach 1US$ = 8,7 – 9 ps). Do Puerto Juarez, czyli przystani promowej dojechaliśmy punktualnie o 20:30. Okazało się, że jednak nasze info były prawdziwe, ale na szczęście wyjątkowo - może z powodu deszczu prom spóźnił się, więc zdążyliśmy. To było pierwsze spotkanie z maniana, albo jak ktoś woli z „czasem Majów” (oprócz czasu Majów, wyodrębnia się też dolar Majów, którego kursu nikt nie potrafi podać). Na wyspę płynie się ok. 20 minut.

Meksyk, 22.02 - 15.03.2002

Brzoz
2005-08-12 13:12:06

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 2/5

Ocena 2.00 z 5.00. 1 głosów oddanych

(San Antonio, San Pedro, Isabella la Catolica), albo rewolucyjnych (Pino Suarez, General Anaya, Revolution). Przed bramą katedry kilku straganiarzy handluje różańcami i świętymi obrazkami. 20 metrów dalej młody człowiek sprzedaje czerwone koszulki z Che Guevara, odznaki w kształcie gwiazdy i kasety z rewolucyjnymi marszami. Po azteckiej piramidzie pozostało niewiele. Na małej, ogrodzonej połaci terenu wznosi się nieefektowna sterta bezładnie rozrzuconych kamiennych bloków. Jak była wielka można przekonać się obejrzawszy makiety w leżącym tuż obok Museo de Templo Mayor (naprawdę wartym zobaczenia). W muzeum znajduje się również wiele innych ciekawych rzeczy, a wśród nich replika słynnego azteckiego kalendarza. Zocalo tętni życiem. Na turystycznym pchlim targu pełno jest pseudoazteckich pamiątek. Rzecz bardzo dla Meksyku charakterystyczna - tubylcy chlubią się swą indiańską tradycją, ale niechętnie odwołują się do krwawych dziejów konkwistadorów, którzy indiańską stolicę obrócili w perzynę i w ciągu kilkudziesięciu lat doprowadzili do zagłady 70% mieszkańców 10-milionowego azteckiego imperium W całym mieście próżno szukać ulicy czy placu nazwanego imieniem dowódcy zdobywców Hernana Corteza, za to obeliskami uhonorowano wszystkich indiańskich imperatorów z Montezumą na czele. Wśród tłumu przyjezdnych kręcą się przystrojeni w bajeczne pióropusze tubylcy - tak kiedyś podobno wyglądali indiańscy wojownicy i kapłani. Czekają tylko na okazję sfotografowania się z jakimś majętnym turystą.

Wschodnią ścianę Zocalo wypełnia Palacio Nacional - Pałac Prezydencki. W większości państw na świecie, tego typu przybytki są niedostępne dla zwykłych śmiertelników. Ten można zwiedzać - i jest co. Wewnętrzne ściany budynku zdobią sugestywne i realistyczne freski najsłynniejszego z meksykańskich malarzy - Diego Rivery. Ściany I i II piętra pokryte są kolorowymi malowidłami ...