Strona główna » Indonezja » Indonezja 7.02 - 22.02.2004

Podróż do Indii kończyliśmy słowami „nigdy więcej!”, do Indonezji: „kiedy tu wrócimy?”
Do Jakarty przylecieliśmy w sobotę o 18:30, czyli praktycznie o zmierzchu. Chcieliśmy jeszcze wykupić zarezerwowane wcześniej bilety na przelot Jakarta-Padang (Sumatra)-Jakarta-Yogjakarta w Mandala Airlines. Na lotnisku otoczył nas tłumek taksiarzy i innych chętnych pomagierów, których ostro strzepnęliśmy. Było już jednak za późno by shuttle-busem dotrzeć na terminal krajowy, a na taksówkę nie mieliśmy odwagi (uraz po Indiach był b silny). Autobusem Damri pojechaliśmy do centrum na dworzec kolejowy Gambir. Stąd zdaniem przewodnika 10 minut na pieszo i jesteśmy w dzielnicy tanich hotelików, niestety trzeba znać drogę. Nie prowadzi ona bowiem wzdłuż żadnego chodnika, tylko (jak się później zorientowaliśmy) pod wiaduktem kolejowym prosto, do drugiej przecznicy – w prawo, potem w lewo. Pod dworcem złapaliśmy więc taxi – rekomendowane przez wszystkich Blue Bird (kierowca jechał wg licznika ale reszty nie wydał). Zakwaterowaliśmy się w hotelu Margot (140 000 rupii, 1$=8400rp), który prezentował się nieźle na tle pozostałych (i miał rzadką w tańszych hotelach Indonezji zaletę – ciepłą wodę).

Indonezja 7.02 - 22.02.2004

Brzoz
2005-08-12 12:49:41

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Osławiona turystyczna ulica Jalan Jaksa zrobiła na nas złe wrażenie: turystów nie widać, tylko podstarzali panowie kiwają się przy stolikach z młodziutkimi miejscowymi dziewczynami. W niedzielę, po bardzo skromnym hotelowym śniadaniu (również charakterystyczny tutejszy zwyczaj) pojechaliśmy Blue Bird na krajowe lotnisko. Ku naszemu miłemu zdziwieniu bilety czekały na nas, nie udało się co prawda zapłacić Visą, ale po odwiedzeniu bankomatu na lotnisku między-narodowym (dowiedzieliśmy się więc jak funkcjonuje komunikacja między terminalami) staliśmy się wypłacalni (czyt.zapłacalni). Lotnisko w Jakarcie jest wyjątkowo ładne, nie tylko duże, czyste, ponadto na krajowym na samolot czeka się na wolnym powietrzu, na pasażach wśród bujnej zieleni i kwiatów. Lot do Padangu (700tys stolica Sumatry Zachodniej) przebiegał bez zakłóceń (samolot pełen).
Z samolotu wysiada się bezpośrednio na płytę lotniska i idzie do maleńkiego, niesamowicie zatłoczonego dworcowego budyneczku (trzeba uważać by nie zostać rozjechanym przez samolot, zupełenie jak dawno temu w ZSRR). Zostaliśmy natychmiast obstąpieni przez taksiarzy (jedyne blade twarze), nie poddaliśmy się im jednak tylko zapytaliśmy jak dojechać do Bukittinggi autobusem. Natychmiast ktoś wpakował nas do rozgruchotanego autobusu-„nyski” prowadzonego przez 3 wesolutkich chłoptasiów. W nysce dziury w kierownicy i wajsze zmiany biegów zapchane były watą i drutem, sprawiała wrażenie jakby miała się za chwilę rozpaść. Chłopcy prowadzili ją na spółę (siedząc we 3 na jednym siedzeniu), paląc bezustannie (powszechne wśród mężczyzn) i słuchając b głośnej muzyki (disco). Zachwyceni naszą obecnością (w przeładowanym pasażerami aucie) patrzyli raczej za siebie niż przed siebie, zaśmiewali się w głos ze swych prób nawiązania z nami kontaktu (po za skąd jesteśmy i jak długo w Indonezji nie wyszliśmy). Przerzucili nas do lokalnego, zdezelowanego ...