Strona główna » Indonezja » Indonezja 7.02 - 22.02.2004

Podróż do Indii kończyliśmy słowami „nigdy więcej!”, do Indonezji: „kiedy tu wrócimy?”
Do Jakarty przylecieliśmy w sobotę o 18:30, czyli praktycznie o zmierzchu. Chcieliśmy jeszcze wykupić zarezerwowane wcześniej bilety na przelot Jakarta-Padang (Sumatra)-Jakarta-Yogjakarta w Mandala Airlines. Na lotnisku otoczył nas tłumek taksiarzy i innych chętnych pomagierów, których ostro strzepnęliśmy. Było już jednak za późno by shuttle-busem dotrzeć na terminal krajowy, a na taksówkę nie mieliśmy odwagi (uraz po Indiach był b silny). Autobusem Damri pojechaliśmy do centrum na dworzec kolejowy Gambir. Stąd zdaniem przewodnika 10 minut na pieszo i jesteśmy w dzielnicy tanich hotelików, niestety trzeba znać drogę. Nie prowadzi ona bowiem wzdłuż żadnego chodnika, tylko (jak się później zorientowaliśmy) pod wiaduktem kolejowym prosto, do drugiej przecznicy – w prawo, potem w lewo. Pod dworcem złapaliśmy więc taxi – rekomendowane przez wszystkich Blue Bird (kierowca jechał wg licznika ale reszty nie wydał). Zakwaterowaliśmy się w hotelu Margot (140 000 rupii, 1$=8400rp), który prezentował się nieźle na tle pozostałych (i miał rzadką w tańszych hotelach Indonezji zaletę – ciepłą wodę).

Indonezja 7.02 - 22.02.2004

Brzoz
2005-08-12 12:49:41

Wyświetlono razy (ostatnio: )

recytacji koranu przy akompaniamencie koszmarnej muzyki, dźwięk bezustannie słyszalny na Sumatrze.
Ostatnim, bardzo ciekawym punktem wycieczki były walki byków bawołu wodnego. Walki 2 par byków są przeprowadzane 2 razy w tygodniu kolejno w wioskach otaczających Bukittinggi. Jest to wydarzenie dla mężczyzn na skalę „lokalnych mistrzostw świata”. Tłumy facetów od kilku do „kilkuset” latków paląc papierosy obstawiają (nielegalnie!) zakłady. Byki, podjudzane przez właścicieli mocują się rogami, po czym jeden poddaje się i ucieka, goniony przez zwycięzcę – powodując rozpaczliwe rozpierzchnanie widzów. Bawoły nie odnoszą większych kontuzji, ich właściciele mogą za to sporo wygrać, publiczność przeżyć emocje i zostać pochlapaną błotem (byki przed walką brały błotną kąpiel na arenie). Pomimo specyficznej atmosfery miejsca (sami mężczyźni, hazard, emocje) było tu także bardzo przyjaźnie, ludzie chętnie rozstępowali się aby ułatwić nam oglądanie i fotografowanie (podobno walki są wspaniałą okazją dla złodziei i kieszonkowców – trzeba uważać). Potem tłum rusza szturmem do motorków (najpopularniejszy środek transportu i na Sumatrze i na Jawie) i samochodów robiąc totalny korek, który bez nerwów i agresji jakoś się rozładowuje. Ziemia tutaj (oprócz parków narodowych) zawsze do kogoś należy. Aby ją sprzedać muszą zgodzić się wszyscy krewni – toteż dużo opuszczonych posesji leży odłogiem bo kupno jest ryzykowne. Wycieczce towarzyszyło z oddali ujadanie psów i krzyki – powszechne tu polowania na dzikie świnie (szkodniki pól), których ludzie (muzułmanie) nie jedzą – tylko oddają psom.
W środę o 9:00 wyruszyliśmy na 2 dniowy treking po okolicy (20$/dzień/osoba). Naszym przewodnikiem był smukły, o b ciemnej karnacji, 37 letni Yon (przykład mężczyzny Minagkabau, któremu nie udało się znaleźć żony z podanych poprzednio przyczyn. Określił ...