Strona główna » Indonezja » Indonezja 7.02 - 22.02.2004

Podróż do Indii kończyliśmy słowami „nigdy więcej!”, do Indonezji: „kiedy tu wrócimy?”
Do Jakarty przylecieliśmy w sobotę o 18:30, czyli praktycznie o zmierzchu. Chcieliśmy jeszcze wykupić zarezerwowane wcześniej bilety na przelot Jakarta-Padang (Sumatra)-Jakarta-Yogjakarta w Mandala Airlines. Na lotnisku otoczył nas tłumek taksiarzy i innych chętnych pomagierów, których ostro strzepnęliśmy. Było już jednak za późno by shuttle-busem dotrzeć na terminal krajowy, a na taksówkę nie mieliśmy odwagi (uraz po Indiach był b silny). Autobusem Damri pojechaliśmy do centrum na dworzec kolejowy Gambir. Stąd zdaniem przewodnika 10 minut na pieszo i jesteśmy w dzielnicy tanich hotelików, niestety trzeba znać drogę. Nie prowadzi ona bowiem wzdłuż żadnego chodnika, tylko (jak się później zorientowaliśmy) pod wiaduktem kolejowym prosto, do drugiej przecznicy – w prawo, potem w lewo. Pod dworcem złapaliśmy więc taxi – rekomendowane przez wszystkich Blue Bird (kierowca jechał wg licznika ale reszty nie wydał). Zakwaterowaliśmy się w hotelu Margot (140 000 rupii, 1$=8400rp), który prezentował się nieźle na tle pozostałych (i miał rzadką w tańszych hotelach Indonezji zaletę – ciepłą wodę).

Indonezja 7.02 - 22.02.2004

Brzoz
2005-08-12 12:49:41

Wyświetlono razy (ostatnio: )

droższe niż na mieście jedzenie. Fajne widoki były tylko przez 1/3 trasy od Yogjy – góry, wulkany, pola ryżowe, miasteczka i wioski z czerwonymi dachami, dużo kwiatów. Potem obrazy zepsuły się, rozpoczęły się płaskie, zielone równiny, jedynym obiektem do zaczepienia oka były stada owieczek.

Blisko Jakarty (z przedmieściami ok.18mln) pojawiły się pierwsze jakie zobaczyliśmy w Indonezji slumsy – budy sklecone z blachy falistej, drewna i tektury, wokół mnóstwo b biednie wyglądajacych ludzi. Z dworca Gambir tym razem pieszo (było jeszcze widno, podróż pociągiem 8 godzinna) poszliśmy pieszo, znów do hotelu Margot (w innych pobliskich nie było ciepłej wody a zimnej już miałam dość). Wyruszyliśmy na wieczorny spacer, ale oprócz ulicy ze straganami z jedzeniem miasto wyglądało na wyludnione. Wypiliśmy po świetnym jak zwykle soku z sirsaka i papai, obejrzeliśmy sklep-cepelię na IIIp domu handlowego Sarinah (pamiątki - przepiękne wyroby drewniane, figurki, ołarzyki, szkatuły, cuda!) i wróciliśmy do hotelu. Noc była dość koszmarna – rycząca za oknem disco, na korytarzu burdelowe wrzaski (sexturystyka jest w Jakarcie b powszechna) i do tego kilka komarów wpuszczonych przez nas przez otwarte okno (a było AC!).

W niedzielę rano autobusem miejskim pojechaliśmy do starej po-holenderskiej dzielnicy Kota. Raczej brudno, biednie, troche kolonialnej zabudowy. Zostalismy zatrzymani aby zrobić zdjęcie 3 panom, oczywiście za darmo, „just for fun”. Przeszliśmy do portu Sunda Kelapa (doki, potężne drewniane barki, z których i na które ludzkie mrówy ładowały deski). Potem niechcący znaleźliśmy się w samym środku portowych slumsów (nie chcieliśmy wracać tą samą drogą, a wybrana okazała się bez skrzyżowań a zatem i możliwości zmiany trasy). Do tej pory taką biedę widzieliśmy tylko przez okna autokarów. Jednak ludzie nadal bardzo przyjaźnie nas pozdrawiali, machali ...