Strona główna » Indonezja » Indonezja 7.02 - 22.02.2004

Podróż do Indii kończyliśmy słowami „nigdy więcej!”, do Indonezji: „kiedy tu wrócimy?”
Do Jakarty przylecieliśmy w sobotę o 18:30, czyli praktycznie o zmierzchu. Chcieliśmy jeszcze wykupić zarezerwowane wcześniej bilety na przelot Jakarta-Padang (Sumatra)-Jakarta-Yogjakarta w Mandala Airlines. Na lotnisku otoczył nas tłumek taksiarzy i innych chętnych pomagierów, których ostro strzepnęliśmy. Było już jednak za późno by shuttle-busem dotrzeć na terminal krajowy, a na taksówkę nie mieliśmy odwagi (uraz po Indiach był b silny). Autobusem Damri pojechaliśmy do centrum na dworzec kolejowy Gambir. Stąd zdaniem przewodnika 10 minut na pieszo i jesteśmy w dzielnicy tanich hotelików, niestety trzeba znać drogę. Nie prowadzi ona bowiem wzdłuż żadnego chodnika, tylko (jak się później zorientowaliśmy) pod wiaduktem kolejowym prosto, do drugiej przecznicy – w prawo, potem w lewo. Pod dworcem złapaliśmy więc taxi – rekomendowane przez wszystkich Blue Bird (kierowca jechał wg licznika ale reszty nie wydał). Zakwaterowaliśmy się w hotelu Margot (140 000 rupii, 1$=8400rp), który prezentował się nieźle na tle pozostałych (i miał rzadką w tańszych hotelach Indonezji zaletę – ciepłą wodę).

Indonezja 7.02 - 22.02.2004

Brzoz
2005-08-12 12:49:41

Wyświetlono razy (ostatnio: )

wosku i parafiny – wielokolorowe bardzo różnorodne wzory powstawały od wieków przy użyciu tej ręcznej, bardzo żmudnej techniki (słowo batik pochodzi od „kropkować”). Wzory i kolory zależały od regionu (charakterystyczne dla okolic Yogji są pomarańcz, brąz, beż i indygo). Obecnie batik (szczególnie ten dla turystów) robiony jest już hurtowo i maszynowo. Najpierw poszliśmy do kratonu (czyli otoczonego murami starego miasta i dawnego pałacu sułtańskiego, XVIIIw). Zaczęliśmy od pałacu, trafiliśmy najpierw na jego mniej ciekawą północną część (za wstęp płaci się osobno, ale raz jest to 1500, raz 5000rp), gdzie dorwał nas oficjalny przewodnik, wliczony w cenę biletu. Daliśmy mu się zrobić w bambuko, bowiem wbrew temu co było w przewodniku Lonely Planet, przekonał nas łatwo, że pokaz baletu Ramayany będzie dopiero o 12:30, reszta pałacu jest zamknięta i powinniśmy pojechać do polecanej przezeń galerii obejrzeć batiki. Zachowaliśmy się jak początkujący naiwniacy – zapakował nas do becaka, czyli rikszy (tu inaczej niż w Indiach buda dla pasażerów jest pchana a nie ciągnięta przez riksiarza, riksz jest zetrzęsienie, ich biedni kierowcy zwykle nocują w rikszy na ulicy, zarobek b niewielki, praca b ciężka, kurs zwykle 2-5 tys rp) i pojechaliśmy do galerii batikowej, gdzie z całą pewnością przepłacilismy za zakupione batikowe obrazki. Gdy wróciliśmy (jedząc po drodze wspaniałe galaretkowe z agar agar i owocami lody przy schludnie wyglądającym wózku) okazało się, że tańce nam już przepadły, odbywały się bowiem od 10:30 do 12:00 w południowej, większej części pałacu sułtańskiego. Sam pałac nie zrobił na nas dużego wrażenia (podobnie jak sułtańskie pałace Stambułu). W lekkich pawilonach małe ubogo zdobione komnaty i dużo sprzętów domowego użytku należących do ostatniego sułtana i jego rodziny. Podobał się nam za to meczet sułtański – nie miał minaretu, ani ...