[Rosja 2001 / 2] Słoneczna Workuta

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Prawie każdy z napotkanych miał korzenie polskie, lub ukraińskie. To pani sprzątająca na dworcu życzy nam "szczęść Boże", a tosprzedająca bilety w autobusie mówi o swojej babci w Polsce.
Ponieważ byliśmy w Workucie akurat w czasie wakacji, które trwają tutaj od maja do września, więc ludzi było bardzo mało. Znakomita większość ludzi wyjeżdża na wakacje na Krym, aby naładować się słońcem na cały rok, bo choć świeci ono tutaj przez okrągły dzień, było straszenie zimno i ponuro (jak się potem okazało tylko to uchroniło nas od towarzystwa komarów). Odsetek wyjeżdżających z miasta jest tak duży, że gdy Murzyna zaczął boleć ząb okazało się, że w mieście nie ma żadnego z 9 dentystów (do najbliższego można się było udać w Sykwykwar, bagatelka - 18 godzin jazdy pociągiem).

Udaliśmy się również na wycieczkę na targ, na którym od Nieńcow każdy z nas kupił sobie po parze kapci z renifera (za 100 rubli), do tego Jacek z Wojtkiem zakupili po skórze z renifera, a Jacek zaopatrzył się jeszcze w oryginalne poroże. Nieńcy to rodowici mieszkańcy tundy, za pomocą sań o płozach pokrytych skórami renifera, poruszają się bez problemów i w ziemie po śniegu, i w lecie po tundrze.

Nazwa Workuta oznacza w języku tubylców - Niedˇwiedzia Jama.
W samej Workucie żyje obecnie około 100 tys. mieszkańców, natomiast razem z okolicznymi pasiołkami - 180 tys. W czasie szczycie mieszkało tutaj nawet 250 tys. mieszkańców, jednak kryzys w gospodarce rosyjskiej oraz zmiany polityczne miały również wpływ na gospodarkę tego polarnego miasta.Obecnie czynnych jest osiem kopalń. W okresie szczytowym było ich 12-14.Paralel
Jest tutaj uniwersytet, cerkiew (otwarta w kilka lat temu). Oczywiście na głównym placu miasta stoi pomnik wodza rewolucji - Lenina. Na obrzeżach obejrzeć można pomnik 67 paralera (równoleżnika) - jest to jedna z większych atrakcji dla turystów, mimo że w rzeczywistości Workuta leży parę kilometrów na północ od 67 równoleżnika.
Łagry były tutaj do połowy lat 50-tych, chociaż ostatni z nich zamknięto dopiero w 1961 roku. Jeden z najgorszych, katorżniczych obozów znajdował się w pasiołku o nazwie Chalner-Ju co oznacza Dolinę Śmierci, jeszcze kilka lat temu mieszkały tam dwie osoby.

Dzięki uprzejmości pani Chajdarowej odwiedziliśmy 83-letniego rodowitego mieszkańca Krymu. Został on zesłany tutaj w 1943 roku, przepracował w kopalni wyrok, poznał tutaj swoją przyszłą żonę. W 1949 roku, po zakończeniu wyroku, zwolniono go z kopalni, ale.... nie pozwolono wyjechać. Człowiek, które całe życie spędził na słonecznym, ciepłym Krymie, został skazany na dożywocie za kołem podbiegunowym. Wybudowali wspólnie z żoną dom. Niestety póˇniej okazało się, że dom ten przeszkadza, chciano go zburzyć, a rodzinę przenieść do bloków. I tym razem również się nie poddali i po prostu poprzecinali pale, na których stał dom i przenieśli go w inne miejsce. Teraz dom ten, to jedyny prywatny dom na Rudniku. Mieszkają tutaj razem, maja swój ogród, z jedyną z pewnością na tej szerokości geograficznej jarzębina - która dopiero co zakwitła. Zaczęły także kiełkować marchewki i ziemniaki... Człowiek ten z rozrzewnieniem wspominał niewidziane od 50 lat ogrody krymskie, cieple lata i obfite plony.
Po czterech dniach w Workucie, poczuliśmy potrzebę zmiany i rozpoczęliśmy kolejny etap naszej wycieczki - Ural Polarny.

Oceń ten artykuł:

Oceń!

Dodaj komentarz >>

Twoje imię:

Twój komentarz:

Rosja - wybierz obszar, który cię interesuje: