Strona główna » Burkina Faso » Afryka Zachodnia (czerwiec 2001)

Termin: czerwiec 2001r.. Nie jest to polecany termin wyjazdu do Afryki Zachodniej , ale my nie narzekaliśmy na pogodę. Upał był, ale do wytrzymania. Powietrze było przejrzyste, umożliwiające dobre zdjęcia.

Afryka Zachodnia (czerwiec 2001)

Morartur
2005-07-12 19:06:14

Wyświetlono razy (ostatnio: )

w różnych, czasem dość dziwnych pozycjach. Dzieci jednak są spokojne i nie płaczą. W Ende dokonaliśmy także zakupów pamiątek w rozłożonym miedzy chatami sklepiku. Targowanie bardzo wskazane. W Ende nasz przewodnik wynajął osiołka z wozem i załadował nas i nasze plecaki na wóz. Takim sposobem dotarliśmy do wioski Dene. Z tej wioski ruszyliśmy tajemnym przejściem w górę uskoku do wioski Begnimato. Begniamato położone jest na uskoku i stąd jest cudowny widok na okolicę. Wioska ta jest bardzo ciekawa. Żyją tu w zgodzie Dogoni wierzący w rożnych bogów. Co więcej często pomagają sobie i wspierają się. Wieś jest podzielona na trzy części: muzułmańską, chrześcijańską i animistyczną. Dogoni są życzliwi, chętnie pomagają i są nad zwyczaj gościnni. Gdy dotarliśmy do miejsca spoczynku to wódz wioski kazał zabić kurczaki. Nam pokazano gdzie jest łazienka. Łazienką okazało się miejsce za główną chatą , zaraz nad przepaścią , otoczone z trzech stron kamieniami. Nie było to zbyt intymne miejsce tym bardziej, ze kucharz kręcił się przy zbiorniku z woda, gdy obierał kurczaka. To właśnie w tej wiosce piliśmy piwo z prosa tzw kondzio. Ma smak świeżego piwa lub podpiwku. Rano następnego dnia obejrzeliśmy piękną okolice, powspinaliśmy się po skałkach i zrobiliśmy masę cudownych zdjęć. Tu niestety doszło do kłótni z przewodnikiem. Zgodnie z umową ostatnią ratę mięliśmy zapłacić po zakończonym trekingu, ale przewodnik stwierdził, że brakło mu pieniędzy i chciał od nas wyciągnąć wcześniej ostatnią ratę. Przy tym zagroził, że dalej nie pójdzie. Po godzinie negocjacji przy udziale dobrotliwych Dogonow nasz Michael zdecydował się pójść jednak dalej. Słyszeliśmy od spotykanych turystów, że tez mieli kłopoty z przewodnikami. Niestety pomimo udanego trekingu pozostał niesmak. Jednak do tego trzeba się przyzwyczaić w Mali. Dogoni aby nie było nam smutno obdarowali nas prezentami.
...