Strona główna » Norwegia » Lofoty.

12-VIII Licznik: 67 13.44 4.59 58 16382

Lofoty.

Mmrufkazzz
2005-07-11 22:01:48

Wyświetlono razy (ostatnio: )

75 12,9 5.52 49 16553

15-VIII Licznik: 50 12.31 4.03 38 16603
Rano. A raczej już prawie dziesiąta. Postanowiliśmy sobie zrobić niedzielny odpoczynek i pospać trochę dłużej. Rozbiliśmy się przy biało piaszczystej plaży, o którą rozbijają się fale. W nocy był sztorm. Potężnie padało, rzucało namiotem i nie mogliśmy spać. Bałem się, że rozerwie namiot. Jakoś dotrwaliśmy do rana i już jest lepiej, choć pogoda ciągle taka sobie. Wczoraj byłem bardzo osłabiony, leciała mi krew z nosa i strasznie ciężko się jechało. Pogoda nie była najgorsza, bo nie padało. No i teren prześliczny. Agatka teraz robi kanapki i mówi:"...kolejny dzień walki, a myślałam, że na Lofotach nam odpuści...". Wieje bardzo silnie z naprzeciwka. Pojedziemy - zobaczymy.
Wieczór: No i podnieśliśmy się dzisiaj dopiero w południe. To dlatego, że trzy miesiące od ślubu minęło. Od rana pada, silny wiatr, ale jakoś ruszyliśmy. Przez moment się wypogodziło, ale to tylko chwila. Znów padało. Miałem już dość, czułem się bezsilny. Ile może padać?
Na kempingu zrobiliśmy mały przekręt i wykąpaliśmy się pod prysznicem polewając się wodą z kranu. Później było fajne miejsce, ale za dużo owiec za którymi uganiał się Fibi i musieliśmy jechać dalej. Z miejsca w którym nocujemy, widać miejsce skąd ruszyliśmy dzisiaj rano (w linii prostej około 20 km ).

16-VIII Licznik: 10 12,5 0,47 49 16613km
Dzisiaj nasza rekordowa odległość. Niestety ekstremalne warunki pogodowe nie pozwoliły nam na jazdę. Już w nocy zaczęło solidnie padać i rzucać całym namiotem. Fibi początkowo miał spać w przyczepce, ale tak wiało, że wpuściliśmy go do namiotu. Deszcz pozwolił nam zwinąć się dopiero o 11, ale jak tylko ruszyliśmy zaczęło tak lać że w kilka minut zupełnie przemokliśmy. I tak w deszczu dotarliśmy przemoczeni do Leknes. Podsuszyliśmy się trochę w przedsionku zamkniętej w poniedziałek biblioteki. Nieopodal (z tyłu budynku) znaleźliśmy miejsce gdzie pod daszkiem spędziliśmy noc. Padało wtedy tak, że o jakiejkolwiek jeździe nie było mowy. Myślałem, że jeździłem na rowerze w każdą pogodę, ale to była przesada. Cały dzień tak soczyście padało. Wieczorem się troszkę uspokoiło. Każdego dnia mam nadzieje, że kolejnego będzie lepsza pogoda. Jutro już na pewno pogoda będzie lepsza od dzisiejszej...

17-VIII Licznik: 66 13,2 5.01 63 16680
No i Lofoty za nami. Ostatni dzień był przepiękny. Wstaliśmy rano nie dowierzając własnym oczom, ale niebo naprawdę było błękitne. Mimo, że było zimno to słońce i tak wspaniale ogrzewało. Już od dwóch tygodni tak nie było chyba. Lofoty dopiero w słońcu pokazały swe prawdziwe piękno a do tego ostatnie 60 km jest najpiękniejsze. Były nawet plaże z białym piaskiem. Góry wpadające wprost do morza i prześliczne wioski rybackie.
No i tak dotarliśmy niemal na koniec drogi E10, do Moskenes, gdzie rozbiliśmy się na falochronie. Czekamy na poranny prom do Bodo. Po drodze mijaliśmy ogromny magazyn suszonych ryb, gdzie z wielkiego stosu wziąłem sobie jedną sztukę. Znaleźliśmy też dwa stare rowery z których zdjąłem opony i zmieniłem w naszych rowerach tylne gumy. Poszczęściło się nam, bo na ostatnich kilometrach Agatce dętka wyszła i ledwo już jechała.
Cały dzień była śliczna pogoda, udało nam się wszystko wysuszyć. Okazało się, że nawet w przyczepce jest woda. Dzięki słońcu polepszyły się też nasze morale.
Agatka zrobiła przepyszną owsiankę na kolację i troszkę się zachmurzyło. Fibi wyskubuje resztkę suszonej ryby (sztokfisza). I tak leżymy w namiociku jak co wieczór i zastanawiamy się co przyniesie jutro.