Strona główna » Finlandia » Finlandia.

16-VII Licznik: 62 km 15.04 4.09 40 13967

Jest 8 rano. Pospaliśmy dłużej, bo wczoraj się nieźle wypompowaliśmy. Jak wylądowaliśmy szczęśliwie w Helsinkach, pojeździliśmy sobie po mieście. Na granicy ku wielkiemu naszemu zdziwieniu, nikt nie spytał o żadne papiery dla psa. Taka jest właśnie różnica pomiędzy teorią a praktyka w przepisach. My szczepienia i papiery załatwiamy, po konsulatach chodzimy a tutaj nic. No dobra. Pośmigaliśmy po zadbanych Helsinkach i chcąc nie chcąc, żeby wyjechać z miasta władowaliśmy się na autostradę. Po kilku km. zatrzymała nas policja. Krótka rozmowa, uśmiechy i eskortują nas do najbliższego zjazdu. Byliśmy już bardzo zmęczeni i rozbiliśmy się w lasku na ścieżce przy małym osiedlu domków. Miejsce nie najlepsze, ale spokojnie dotarliśmy do rana.<br /> No a dzisiaj dalej na północ. Nie zrobiliśmy zbyt wielu kilometrów, wiatr tez był miej korzystny i częste podjazdy odebrały nam ochotę do pedałowania. Zatrzymaliśmy się dużo wcześniej i zrobiliśmy pyszne jedzono.

Fibi dzisiaj zrobił niezły numer w supermarkecie. Poszliśmy na zakupy i zostawiliśmy go samego z rowerami. Gdy doszliśmy do kasy a on tam w najlepsze siedzi sobie i udaje, że nie wie o co chodzi, a ludzie przerażeni i zdziwieni jednocześnie. Ale było śmiechu.

Finlandia.

Mmrufkazzz
2005-07-11 21:56:22

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 5.00 z 5.00. 1 głosów oddanych

Reniferów. Coraz częściej pokazują się na drodze. Dzisiaj widzieliśmy je chyba pięć razy. Fibi za nimi gania i trzeba uważać żeby nie pobiegł zbyt daleko w głąb lasu. Renifery niemal nie boją się aut, ale Fibi wzbudza wśród nich przerażenie. Kiedy biegnie za nimi to piszczy z żalu że nie może ich dogonić.
Wieczorem dotarliśmy nad duże jezioro. Zatrzymaliśmy się na końcu cypla i teraz z 3 stron mamy wodę. Słońce wisi nisko po prawej, ale długo jeszcze nas nie opuści. Kaszka oczywiście już gotowa. Jedziemy dzisiaj niemal cały dzień skłóceni, oczywiście o pierdoły, ale fakt jest taki, że zgrzyt trwa. To nasza najdłuższa kłótnia od początku wyprawy.
Patrzę w niebo i smutno mi... dlaczego ? Podobno szczęście to brak nieszczęścia, więc czemu smutny i nieszczęśliwy jestem, choć słońce świeci w nocy, woda muska brzeg a ciepły wiatr rozwiewa komary? Że tak dwoje ludzi bez sensu gadając, potrafi się tak unieszczęśliwić. A niby jesteśmy najszczęśliwsi na świecie. Prawda wychodzi, gdy sam na sam z życiem zostajemy. Czy razem nam będzie łatwiej? Czy jednak w pojedynkę? He, jutro się pogodzimy...

24-VII Licznik : 108 16.04 6,43 45 14778
No i rano oczywiście pogodziliśmy się i kłótnia poszła w zapomnienie. Przez to jechało się bardzo przyjemnie. No i dotarliśmy do Laponii. Krajobraz trochę się zmienił. Często mijamy rozlegle podmokłe tereny na których rosną karłowate drzewka. Na wieczór dotarliśmy nad rzeczkę i rozbiliśmy się nad nią koło mostku. Połowiłem chwilę ryby, ale nic nie złapałem. Marny ze mnie rybak. Fibi trochę kuleje na jedną łapę, ale z zewnątrz wszystko wygląda ok. Agatka smaruje mu poduszki maścią żeby mu nie pękały.

25-VII Licznik: 92 14.96 6.07 49 14869
Jazda przez Finlandie zrobiła się dużo ciekawsza. Tereny są bardzo odludne. Więcej ludzi utrzymuje się z rolnictwa ...