Strona główna » Litwa » Litwa, Łotwa, Estonia 2003 - czyli rowerem po Inflantach

WSTĘP

Na Litwie byłem już niejeden raz. Ten nie odkryty w pełni przez przyjezdnych kraj, wydaje się być bardzo atrakcyjny turystycznie szczególnie dla Polaków. Dobre drogi, niewielki ruch samochodowy i słabe zaludnienie (dwa razy niższa średnia gęstość zaludnienia niż w Polsce), czyste rzeki, jeziora, lasy pełne: poziomek, jagód, malin, grzybów i nie wiadomo czego jeszcze, tworzą wyjątkowo sprzyjający klimat do turystyki rowerowej. Dla miłośników zabytków Litwa przedstawia się równie atrakcyjnie: drewniane przydrożne figurki, bogato zdobione krzyże, zapomniane zabytki: dwory, pałace, parki, kościoły, meczety, kinesy karaimskie, cmentarze. Od kilku lat chodził mi po głowie pomysł, aby wybrać się bardziej na północ i zobaczyć co jest trochę dalej. Chciałem doświadczyć czerwcowych „białych nocy” i zobaczyć jedne z najmniej zaludnionych krajów w Europie, obcować z dziką przyrodą. Wyjeżdżając w zeszłym roku, nie zakładaliśmy, że na pewno dostaniemy się, aż do Estonii. To jak daleko dotrzemy na północ miało zależeć od: pogody, naszych sił, chęci i wytrzymałości rowerów. Plan wyjazdu był na tyle elastyczny, że praktycznie w każdej chwili mogliśmy zmieniać scenariusz (i czasem zmienialiśmy). Wyprawa na pewno nie byłaby udana bez Ali. Myślę, że gdybym miał jechać sam, nie starczyłoby mi odwagi, zapału i dobrego humoru.

Adam Rączkowski maj 2004

Litwa, Łotwa, Estonia 2003 - czyli rowerem po Inflantach

Adamrac
2005-07-11 20:24:53

Wyświetlono razy (ostatnio: )

miasta. Na obrzeżu starówki Ala zostaje potrącona przez wyprzedzającego ją rowerzystę ? wraz z rowerem leży na chodniku, chłopak tylko ogląda się za siebie i przyspiesza aby jak najszybciej zniknąć z miejsca zdarzenia. W pierwszej chwili chciałem za nim podjechać, ale uznałem, że to nie ma większego sensu ? chłopak szybko się oddala. Szok, kilka zadrapań na nodze to dość szczęśliwy bilans wypadku. Mamy już dosyć Rygi wszędzie drogo, dużo samochodów, tiry, spaliny, wysokie krawężniki i nigdzie nie widać ścieżek rowerowych (jedną znajdujemy później na moście, który wygląda tak jak Świętokrzyski w Warszawie). Do tego zaczynają mnie boleć oczy. Przejeżdżamy na drugą stronę Dźwiny i tam znajdujemy gościnnych ludzi, którzy pozwalają nam się rozbić u siebie w ogródku. Wieczorem zabierają nas do centrum i pokazują atrakcje miasta. Najpierw zabierają nas do nowoczesnego centrum restauracyjnego, potem spacerujemy po starówce. O godzinie 23.00 jest jeszcze zupełnie jasno, spora grupa mieszkańców miasta ćwiczy śpiew ? przygotowują się do jakiegoś przedstawienia. Prawdę mówiąc, niewiele pamiętam z tej wycieczki, ponieważ martwiłem się stanem moich oczu: były czerwone i "szczypały" mnie.

28 VI
Ryga

Po śniadaniu jedziemy "na lekko" do miasta. Jest niedziela, więc trudno nam będzie znaleźć jakąś otwartą poradnię okulistyczną ? niestety moje oczy nadal mają ten sam czerwony kolor co wczoraj. Po krótkich poszukiwaniach udaje się nam znaleźć ?American Eye Center? ? gdzie bez trudu dostaję się do okulisty. Lekarka doskonale mówi po angielsku. W moich oczach znajduje sporo ?dust?u, wywija powieki i dość sprawnie wyjmuje ziarenka piasku ? jest to pozostałość po łotewskich drogach gruntowych. Potem daje receptę na jakiś medykament. Mimo wydatku 17 łatów czuję się spokojniejszy. O noszeniu szkieł kontaktowych przez następne trzy miesiące nie ma mowy.

Chodzimy trochę po stolicy Łotwy, lecz zwiedzenie całego miasta nie jest możliwe w jeden dzień. Oprócz uroczej starówki Ryga posiada piękną secesyjną zabudowę. Dla miłośników architektury może być rajem. Wszędzie w centrum można znaleźć eleganckie restauracje, butiki z modą, drogie sklepy ? wszystko to nastawione na bogatych gości. Na ulicach jest bardzo wielu turystów ? podobno to efekt reklamy, jaką zrobił majowy festiwal Eurowizji. Wszyscy ubrani są bardzo elegancko ? my w krótkich koszulkach i spodenkach ? czujemy się przy nich trochę jak ?obdartusy?. Niedaleko centrum stoi budynek, który wygląda bardzo znajomo ? niczym miniaturka Pałacu Kultury. Podobnie jak warszawski wieżowiec, ten też był podarkiem od braci Sowietów. Mieszkańcy Rygi nazywają go "tortem Stalina".

Niedaleko pałacu znajduje się ogromny bazar - można tu kupić niemalże wszystko. My zaopatrujemy się w żywność: trafia się niezła okazja - pomidory za 1 łata! Potem korzystamy z komunikacji miejskiej i przemieszczamy się do Łotewskiego Muzeum Etnograficznego (Ryga zdecydowanie nie jest miastem dla rowerów, jedyny stojak na starówce znaleźliśmy pod McDonaldem).

Jak na złość skansen jest zamykany o 17.00, a wszystkie ekspozycje nie są dostępne już o 16.00. Udaje nam się zwiedzić tylko połowę wszystkich obiektów. Jak pech to pech. Około 17 wracamy do centrum, jeździmy jeszcze chwilę po starówce, po czym udajemy się do naszego namiotu. Mamy dosyć wielkiego miasta - chcemy dostać się na północ.