Strona główna » Kirgistan » Kirgistan

7 lipiec 2003

Budze sie wczesnie rano z poczuciem niepewnosci, ktore odczuwam fizycznie, gdzies wewnatrz zoladka. Wiem, ze jesli chinscy urzednicy upra sie mnie nie przepuscic, to nie ma szans ich przegadac - nie znam bardziej oficjalnych i trzymjacych sie regul urzednikow niz Chinczykow. Okazuje sie tez, ze wszsytko rozstrzygnie sie tutaj, zanim jeszcze bede miala okazje wsiasc do Kamaza, bo urzad celny i paszportowy jest tutaj, w pobliskich budynkach, okolo stu kilometrow przed faktyczna granica na przeleczy Turugart. Wraz z Yesenem, Kirgizem w srednim wieku, ktory sie mna zaopiekowal i obiecal wsadzic do jednego z Kamazow firmy, dla ktorej pracue, ide na plac przed imponujacym chinskim budynkiem odpraw paszportowo-celnych. Jako ze jest poniedzialek, Chinczykom nie spieszy sie z zaczeciem pracy - w poniedzialki zaczynaja o dziewiatej - ale ktorego czasu...? Ja troche sie w tym podwojnym czasie gubie. W kazdym razie czekajac ogladamy jak przed ciagiem pobliskich barakow kirgijscy kierowcy graja w bilarda.

Kirgistan

Kinga
2005-07-01 19:03:45

Wyświetlono razy (ostatnio: )

poprzygladac sie dokladniej tym imponujacym krajobrazom, podczas kiedy nasz Kamaz czolga sie bardzo powoli w gore i w dol, pokonujac kolejne przelecze. Jedyny znak cywilizacji jak okiem siegnac, to porozrzucane z rzadka okragle jurty - domy-namioty lokalnych pasterzy, przycupniete gdzies w zielonej dolinie otoczonej nieprzystepnymi, snieznymi szczytami. W okolicach jurt pasa sie stada owiec, koz oraz koni. Kierowca zatrzymuje sie raz, aby kupic od dzieci pasterzy "kumys" - napoj ze sfermentowanego mleka klaczy. Niezly widok stanowi tez dwojka dzieci na jednym koniu zmierzajaca dokads posrodku totalnego pustkowia.

Nasz Kamaz tylko po rownym terenie potrafi rozwinac w miare przyzwoita predkosc, niestety takiego tu nie ma, a jazda w gore, czy w dol oznacza zenujaca powolnosc. Dobra dusze mojego kierowcy wyczuwa wylenialy pasterski pies, ktory tak dlugo biegnie wzdluz ciezarowki, az dostaje kawalek suchara. To sprawia, ze postanawia juz nas nie odstepowac, a jedziemy pod gore tak wolno, ze pies biegnac wolnym truchtem wyprzedza nas bez wysilku, czeka az dojedziemy, po czym biegnie dalej. Odstepuje nas dopiero, kiedy nadjezdza ciezrowka znaprzeciwka i postanawia sprobowac szczescia z nia. My dopiero poznym popoludniem docieramy do pierwszej wioski - Sary Tash, gdzie zatrzymujemy sie na posilek. Jedyna "wegetarianska" rzecz, jaka ma do zaoferowania knajpka, przy ktorej sie zatrzumujemy, to wylowione z gulaszu ziemniaki. Dziekuje i ide do domu obok, ktory tez jest jadlodajnia, w tym momence pusta, ale wlasciciel z zona sami akurat jedza posilek - smazony makaron z ziemniakami, mam szczescie - bez miesa i maja go caly gar. Stad zaczyna sie juz mniej wiecej asfaltowa droga. Do Osh, dokad zmierzamy jest okolo 180 km, ale oznacza to przy naszej predkosci cala noc jazdy. Coz, jesli czegos nie da sie przyspieszyc, pozostaje sie z tym pogodzic. Jest o tyle dobrze, ze moge zdrzemnac sie na lozku w kabinie.

9 lipiec 2003
Budze sie dopiero, kiedy gasnie ...