Strona główna » Kirgistan » Kirgistan

7 lipiec 2003

Budze sie wczesnie rano z poczuciem niepewnosci, ktore odczuwam fizycznie, gdzies wewnatrz zoladka. Wiem, ze jesli chinscy urzednicy upra sie mnie nie przepuscic, to nie ma szans ich przegadac - nie znam bardziej oficjalnych i trzymjacych sie regul urzednikow niz Chinczykow. Okazuje sie tez, ze wszsytko rozstrzygnie sie tutaj, zanim jeszcze bede miala okazje wsiasc do Kamaza, bo urzad celny i paszportowy jest tutaj, w pobliskich budynkach, okolo stu kilometrow przed faktyczna granica na przeleczy Turugart. Wraz z Yesenem, Kirgizem w srednim wieku, ktory sie mna zaopiekowal i obiecal wsadzic do jednego z Kamazow firmy, dla ktorej pracue, ide na plac przed imponujacym chinskim budynkiem odpraw paszportowo-celnych. Jako ze jest poniedzialek, Chinczykom nie spieszy sie z zaczeciem pracy - w poniedzialki zaczynaja o dziewiatej - ale ktorego czasu...? Ja troche sie w tym podwojnym czasie gubie. W kazdym razie czekajac ogladamy jak przed ciagiem pobliskich barakow kirgijscy kierowcy graja w bilarda.

Kirgistan

Kinga
2005-07-01 19:03:45

Wyświetlono razy (ostatnio: )

wygladajacym miastem - jest to ich pierwszy raz w Azji, a tu miasto i ludzie zupelnie europejscy. Tu w Biszkeku wiekszosc ludzi to Rosjanie, ale pocieszylam ich, ze w bardziej odleglych zakatkach kraju bedzie ciekawiej, sa miejsca, gdzie wiecej jest jurt niz domow, a Osh, do ktorego tez sie udaja, jest juz zupelnie kirgijski, czy raczej kirgijsko-uzbecki. Na dworcu autobusowym, gdzie chce kupic bilet prosto do Taszkientu, pani w okienku ma dla mnie malo ciekawa wiadomosc - najwczesniejszy autobus bedzie o 17:00 i na niego nie ma juz miejsc, moge pojechac tym o 18:00. Coz mi pozostaje. Jedyna droga stad do Taszkientu prowadzi pzez Kazachstan. Czytalam na internecie i w Lonely Planet, ze jesli tranzytem, to nie trzeba wizy. Nie ma wiec co sie pchac stopem, trzeba wsiasc w bezposredni autobus. Kupuje wiec bilet za 6$ i spedzam reszte dnia na dworcu i w okolicach, bo na zewnatrz poszarzalo i zaczelo padac. Mam wiec okazje odpoczac, poczytac, siedzac na lawce na obszernym pietrze nowgo dworca. Robie sobie tylko przerwe na cos do zjedzenia. Pytam w jednej z przydworcowych restauracji, czy maja cos bez miesa. Robia wielkie oczy. W drugiej, "bez miesa" proponuja kolenjo kurczaka, kielbase, rybe. Zadowalam sie porcja ziemniakow i salatka z ogorka i pomidora, a oni dziwia sie, ze nazywam to posilkiem.

Tuz przed 18:00 odbieram z przechowalni bagazu plecak i wsiadam do autobusu pelnego Kirgizow i Uzbekow opowiadajacych sobie nawzajem o problemach i przetrzymywaniach na granicy. Wiekszosc z nostalgia wspomina czasy za Zwiazku Radzieckiego kiedy to nie tylko mozna bylo swobodnie po wszsytkich republikach sie poruszac, ale kazdy mial jakas panstwowa posade i mogl z niej wyzyc. Teraz kierwoca robi wsrod pasazerow zbiorke na lapowke dla celnikow, coby sprawnie przejechac granice. Po jakis dwoch godzinach jazdy, dokladnie o zachodzie slonca stajemy na grnicy. Kirgijska kontrola przechodzi gladko. Jednak kazachski urzednik widzac moj paszport mowi, aby wysiasc i pojsc ...