Strona główna » Indie » Indie

5 czerwiec 2003

Po kolejnej nocy w przyjemnym goscincu koreanskiego klasztoru w Lumbini, dzisiaj czas ruszyc dalej. Do Indii, bo jestesmy zaledwie dwadziescia pare kilometrow od granicy. Po sniadaniu z koreanskiego proszku przypominajacego bardziej wyrafinowana tybetanska tsampe, napelniam dwie butelki schlodzona woda z cytryna i cukrem - domowej roboty lemoniada. Przy takich upalach mozna leciec na samych owocach i lemoniadzie. Lokalny autobus zabiera nas do Bairawa (Siddhartanagar), gdzie wysylamy ostatniego z Nepalu maila i przesiadamy sie do glosnego, trojkolowego dzipa, ktory wysadza nas w Sonauli, tuz pod granica. Tam wymiamy resztke nepalskich rupi na indyjsie i jestesmy gotowi. Gotowi na dalsza czesc naszej pielgrzymki - bo dla Chopina ta czesc podrozy jest pielgrzymka. Zobaczywszy miejsce, gdzie Budda narodzil sie i spedzil mlodosc, teraz w Indiach Chopin chce odwiedzic miejsca, gdzie osiagnal oswiecenie, nauczal oraz umarl.

Indie

Kinga
2005-07-01 18:58:53

Wyświetlono razy (ostatnio: ) Rating 5/5

Ocena 5.00 z 5.00. 1 głosów oddanych

czerwiec 2003
Chopin przychodzi po mnie rano do butanskiego klasztoru. Po sniadaniu z arbuza i mang opuszczamy Bhodgaya. Budda osiagnal tutaj oswiecenie. My niestety nie. Wyjezdzamy tak samo nieoswieceni jak tu przyjechalismy, ciagle nie wiedzac co bedzie dalej.

Poki co na pace wojskowej ciezarowki dojezdzamy do glownej drogi - "National Highway number 2". Tam dosc szybko zabiera nas, tym razem do kabiny z dwoma brodatymi, oturbanionmy Sikhami kolejna ciezarowka. Szybko nas zabiera, ale powoli jedzie. Powoli, bo jest wielka i ciezka, a droga jednopasmowa, w dodatku w nie najlepszym stanie. Poza tym lejacy sie z nieba zar sprawia wrazenie, ze asfalt staje sie plynny, a my poruszamy sie po nim jak muchy w smole. Tuz po wyruszeniu - przystanek na posilek. Napelniamy przede wszystkim ponownie poltoralitrowa butelke woda i robimy sobie lemoniade. Samo przebywanie tutaj, bez zadnego fizycznego wysilku sprawia, ze pot tak sie z nas leje, iz ledwo nadazamy z uzupelnianiem wody w organizmie. Jedzenie to kolejny niemaly wysilek, ale w slad za kierowca i jego pomocnikiem zamawiamy dwa czapati z dalem, bo nie wiadomo ile czasu zajmie nam dotarcie do Varanasi. Wiedzialam, ze nie smigniemy tam blyskawicznie, ale... nie przypuszczalam, ze spedzimy z ta ciezarowka oraz dwoma nie mowiacymi po angielsku Sikhami 14 godzin! Mniej wiecej tyle co sama jazda (jesli nie wiecej) zajmuja przystanki: na ochlodzenie silnika, na naprawe kola (ktore dziwnymi, prowizorycznymi sposobami zajmuje fachowcom ponad dwie godziny), na kolejny posilek, na drzemke. Wszystkie przystanki przy przydroznych chatach-restauracjach, ktore zamiast stolow i krzesel maja wewnatrz i na zewnatrz plecione lozka, ktore sluza kierowcom ciezarowek do siedzenia, jedzenia na nich oraz spania.

Do swietego hinsudskiego miasta docieramy okolo drugiej w nocy i zostajemy wysadzeni w okolicy dworca kolejowego, ktora tetni zyciem bardziej niz o drugiej po poludniu, kiedy to jest zbyt goraco, aby ...