Strona główna » Nepal » Nepal

12 maj 2003

Wstepujemy z rana po raz ostatni do tybetanskiego domu na herbate. Kobieta krzata sie, goscinnym zwyczajem za kazdym lykiem uzupelnia nam szklanki, podczas kiedy jej maz bierze talie kart, zatacza nimi kolko nad rodzinnym piecykiem i zaczyna rozkladac je na lozku, za kazdym rozlozeniem zdajac relacje zonie z tego co wyszlo. Wyglada na to, ze wroza sobie na dzisiejszy dzien i ze jest to jedna z rutynowych, codziennych czynnosci, takich jak wydojenie jaka, czy rozpalenie w piecyku. Szkoda, ze nie znamy tybetanskiego, aby zrozumiec, co powiedzialy karty. Chopin kladzie kilka juanow na domowym oltarzyku i ruszamy w dol, w strone granicy.

Nepal

Kinga
2005-07-01 18:57:20

Wyświetlono razy (ostatnio: )

mlodziencem. O nic go nie pytamy, ani nie prosimy, ale stwierdza, ze pomoze nam znalezc nocleg i nie daje sie latwo zbyc. Nie chcemy w najlepszym hotelu w miasteczku? O.K. - zaprowadzi nas do taniego. Idac kolo nas, bez wiekszych wstepow, tak jak to jest tu we zwyczaju, zaczyna zadawac nam serie standardowych, osobistych pytan:
- Ile macie lat? Czy jestescie malzenstwem?
Jestesmy zmeczeni i mamy juz troche dosyc nieproszonego wscibstwa, wiec zamiast tak jak zawsze, odpowiadac grzecznie na szereg pytan, mowimy ze nie ma to znaczenia. Na to nasz nowy przyjaciel:
- O, sorry, chcialem tylko dowiedziec sie czegos o waszym kraju, waszej kulturze, o was.
- Wiec powiemy ci cos o naszej kulturze. U nas nigdy nie pyta sie kobiety o wiek, ani nowo poznanych ludzi, czy sa malzenstwem. Rozumiesz?
- To znaczy jak? Jestescie malzenstwem?
Tracimy cierpliwosc:
- Patrz, my nie pytamy cie, czy chlopak, z ktorym idziesz za reke, to twoj kolega, kochanek, czy brat. To twoja prywatna sprawa, to nie ma znaczenia.
- To jestescie bratem i siostra?
W tym momencie dochodzimy do przydroznej restauracyjki. Na szczescie, bo nie mam juz sily kontynuowac bezowocnej dyskusji. Nasz ciekawski przyjaciel tlumaczy cos wlascicielom, ktorzy pokazuja nam obskurny pokoj nad restauracja. Wcale nie musimy miec dywanu, nawet czystej poscieli (mamy spiwory), ani prysznica - ale nie zaplacimy za to dwa razy wiecej niz za kulturalny pokoj w Pokharze, bo z taka wyskakuja cena. Mowimy, ile mozemy zaoferowac, ale oni upieraja sie przy swoim, wiec nie zrobimy z nimi biznesu. Wsibski probuje pomagac w negocjacjach, ale w rzeczywistosci bardziej przeszkadza, wiec z powrotem na ulicy, grzecznie, ale stanowczo dziekujemy mu za pomoc. Predzej znajdziemy cos na wlasna reke. Poza tym mamy namiot.

Postanawiamy najpierw znalezc cos do zjedenia, bo tu w pol godziny po zapadnieciu zmroku wszystko sie zamyka i jeszcze chwila, a przyjdzie ...