Strona główna » Nepal » Nepal

12 maj 2003

Wstepujemy z rana po raz ostatni do tybetanskiego domu na herbate. Kobieta krzata sie, goscinnym zwyczajem za kazdym lykiem uzupelnia nam szklanki, podczas kiedy jej maz bierze talie kart, zatacza nimi kolko nad rodzinnym piecykiem i zaczyna rozkladac je na lozku, za kazdym rozlozeniem zdajac relacje zonie z tego co wyszlo. Wyglada na to, ze wroza sobie na dzisiejszy dzien i ze jest to jedna z rutynowych, codziennych czynnosci, takich jak wydojenie jaka, czy rozpalenie w piecyku. Szkoda, ze nie znamy tybetanskiego, aby zrozumiec, co powiedzialy karty. Chopin kladzie kilka juanow na domowym oltarzyku i ruszamy w dol, w strone granicy.

Nepal

Kinga
2005-07-01 18:57:20

Wyświetlono razy (ostatnio: )

sie przesiasc na kolejny do Kathmandu. Dzis zostajemy tutaj i w jednym z domkow-restauracji kobieta przyrzadza nam smaczny nepalski zestaw: "dal bat tarkarki", czyli ryz z soczewica i warzywami. Chopin znajduje nam na noc wzgorze z genialnym widokiem.

27 maj 2003
W oczekiwaniu na autobus, ktory mial byc o osmej, a nie ma go jeszcze o dziewiatej, popijamy herbate z cytryna w jednej z przydroznych restauracyjek. Koncze czytac autobiografie Ajeet Cour. Opowiada smutna, ale prawdziwa historie, a najsmutniejsze jest to, ze miliony kobiet, tak w Indiach jak i w Nepalu, moglyby opowiedziec podobna. Juz od dzicinstwa i przez cala mlodosc dziewczynki czuja tu, ze w domu swoich rodzicow znajduja sie tylko przejsciowo, w oczekiwaniu na nowe zycie zaczynajace sie w momencie przewaznie zaaranzowanego malzenstwa, kiedy to dziewczyna przenosi sie do domu rodziny meza. Kidy Ajeet Cour odwiedzala wraz z mezem swoich rodzicow, nie byla juz traktowana jako ich corka, a jako zona ich ziecia, ktory stal sie prawie ich synem. Tak jak wpajano jej od dziecinswta, starala sie byc przykladna i oddana zona, ale na nic sie to zdalo. Nie sprawdzila sie, bo zamiast, tak jak matka jej meza, ktora urodzila syna (wlasnie jego) - ona powila corke. A potem druga. Maz zaczal ja nienawidzic. Corkami nie byl zainteresowany i kiedy ona miala dosyc i chciala odejsc, on grozil, ze zatrzyma dziewczynki i sprzeda je do singapurskiego burdelu.

Nadjezdza autobus. Jest to jedyny autobus dnia, wiec nadjezdza dosc zapakowany. Sadowimy sie wiec wraz z niewielkim tlumkiem na dachu, tam jest poki co troche wiecej miejsca. I zdecydowanie wiecej powietrza i lepsze widoki. Na dachu laduje tez ladunek workow ze zbozem oraz kilka sporych baniek ze swiezym bawolim mlekiem. Ruszamy. Juz po kilku metrach odkrywam, ze roznica pomiedzy asfaltowa a nieasfaltowa droga, jest jak pomiedzy niebem a ziemia. Jadac na dachu asfaltowa droga do Nagarkot czulam jakbym plynela w powietrzu. Tu czuje jedynie, ze ...