Strona główna » Nepal » Nepal

12 maj 2003

Wstepujemy z rana po raz ostatni do tybetanskiego domu na herbate. Kobieta krzata sie, goscinnym zwyczajem za kazdym lykiem uzupelnia nam szklanki, podczas kiedy jej maz bierze talie kart, zatacza nimi kolko nad rodzinnym piecykiem i zaczyna rozkladac je na lozku, za kazdym rozlozeniem zdajac relacje zonie z tego co wyszlo. Wyglada na to, ze wroza sobie na dzisiejszy dzien i ze jest to jedna z rutynowych, codziennych czynnosci, takich jak wydojenie jaka, czy rozpalenie w piecyku. Szkoda, ze nie znamy tybetanskiego, aby zrozumiec, co powiedzialy karty. Chopin kladzie kilka juanow na domowym oltarzyku i ruszamy w dol, w strone granicy.

Nepal

Kinga
2005-07-01 18:57:20

Wyświetlono razy (ostatnio: )

wsrod sosnowego gaju miejsce pod namiot, skad bedzie niezly widok na wschod slonca.

26 maj 2003
Warto bylo przyjechac tu i wstac tuz przed sloncem, aby ujrzec jak wylania sie ono zza zarysu zamglonych Himalajow i po chwili rozswietla i rozgrzewa cala okolice. Nie ma co juz wracac do skonczonego tak wczesnie rano snu, wiec przed siodma rano jestesmy juz spakowani, po porannej herbacie i na szlaku. Skoro juz tu jestesmy, trzeba jeszcze po tych gorach i dolinach pochodzic. Nie porywamy sie na jakies parotygodniowe wspinaczki, do pierwszej bazy Mt. Everestu, czy cos w tym stylu, chcemy tylko spokojnie pochodzic, nasycic sie gorskim powietrzem i dostepnymi widokami tu w okolicy Doliny Kathmandu.

Ze skserowanej mapy widzimy, ze powinnismy dac rade dojsc do Sunderijal, skad odchodzi juz przejezdna droga z powrotem do Kathmandu. Tylko... ta mapa na niewiele sie zdaje. Wedrujemy do poludnia prosta, tzn. wijaca sie, ale jednoznaczna droga do Chowki Banyang. Tam pokazuja nam mniejsza sciezke wspinajaca sie ostro do gory. W ten sposob wlasnie gubimy droge, bo malych wiosek jest tu bez liku, a gorskich sciezek co niemiara, a nie zawsze jest kogo zapytac. Na potrojnym rozwidleniu skrecamy w drozke, ktora na oko wydaje sie najglowniejsza, ale oko nie zawsze jest dobra miara. Po chwili przedzieramy sie przez coraz to dzikszy las. Na pocieszenie objadam sie owocujacymi wlasnie obficie dzikimi malinami. Smakuja tak jak nasze, tyle ze sa nie w malinowym, a pomaranczowym kolorze. Po dluzszej wedrowce dochodzimy do jakiegos samotnego resortu na zboczu gory. Nie chcac wracac, schodzimy stromym zboczem do wiekszej wioski w dole, przez ktora przechodzi przejezdna dla pojazdow droga. Proby ustalenia, gdzie jestesmy i dokad wiedzie droga, nie sa proste. Lokalni ludzie nie wydaja sie miec jednoznacznej odpowiedzi na proste pytania. Ale niewazne gdzie wyladowalismy. Udaje nam sie ustalic, ze jutro rano bedzie stad autobus do jakiejs miejscowosci, gdzie mozna sie ...