Strona główna » Chiny » Chiny 2

12 kwiecien 2003

Dzis juz naprawde czas sie stad ruszyc, wiec kiedy po przejsciu paru kilometrow i dluzszym czekaniu nie udaje nam sie zlapac stopa, dajemy za wygrana i lapiemy przejezdzajaca mini ciezarowke-busik jadaca niespiesznie pod sama granice w Boten. Niespiesznie, bo kierowca zatrzymuje sie nagle w jednej wiosce w polowie drogi, zbiera od pasazerow pieniadze za przejazd, po czym przed przydrozna chata dokonuje nimi jakis transakcji. Wkrotce potam laduje na pokladzie ciezarowki worek ze swiezoupolowanym jelonkiem. Kierowca zatrzymuje sie tez, aby kupic od wedrujaca droga chlopcow wracajacych z polowu kilka niewielkich rybek, potem jeszcze pare razy zalatwiaja w roznych miescach jakies swoje interesy. Ale tu nikt sie nie niecierpliwi. Wazne, ze w koncu dojada, poza tym i tak nie maja innego wyboru.<br /> W przygranicznej wiosce Boten chcemy wydac ostatnie laotanskie Kipy, ale nie jest to proste, bo trafiamy na jakis leniwy czas, gdzie wiekszosc sklepikow i restauracyjek jest otwarta, ale albo nikogo nie ma, albo nikomu nie chce sie obslugiwac. W koncu jedna dziewczyna sprzedaje nam po zawyzonej cenie dwie butelki importowanego z Tajlandi mleka sojowego. Znajdujemy kogos, kto wbija nam pieczatke wyjazdowa i wedrujemy kilometr pieszo do miejsca, gdzie zaczynaja sie Chiny.

Chiny 2

Kinga
2005-07-01 18:54:46

Wyświetlono razy (ostatnio: )

buddyzmie, mowi mi pozniej, ze byla to oczyszczajaca inicjacja Dorje Sempa. Ja przyjmuje to jako blogoslawienstwo dla nas dwojga na szczesliwe dotarcie do Tybetu.

Po ceremoni ruszamy juz prosto dalej droga w strone tybetanskiej granicy. Poki co pieszo, bo jedyny ruch jaki jest to z powrotem do Deqin. My przeszedwszy kawalek mamy okazje podziwiac z oddali swieta gore oraz zsuwajace sie z osniezonego gorskiego pasma dwa lodowce. Zabiera nas na przyczepke przejezdzajacy traktor, ktory z wylaczonym silnikiem sunie w dol sila rozpedu. Droga wiedzie ostrymi zakosami z kilkanascie kilometrow przez caly czas w dol az do rzeki. Kolejne spotkanie z Mekongiem. Traktor zostawia nas w miejscu, w ktorym odbija w drozke prowadzaca do wioski w zielonej dolinie w dole.

Wedrujemy dalej przed siebie. Szczescie nie przestaje nas dzis opuszczac. Zabiera nas przejezdzajacy szybko sunacy bialy dzipek z trzema Chinczykami jadacymi prosto do Lhasy, z ktorych najmlodszy mowi niezle po angielsku. Asfalt skonczyl sie juz jakis czas temu, ale samochod pruje sprawnie do przodu piaszczysto kamienista droga i po paru godzinach staje przed brama oznajmujaca, ze tu wlasnie zaczyna sie Tybet. Czyzby nie bylo kontroli? Slyszelismy, ze granice Tybetu sa zamkiete. Robimy sobie zdjecie, ale czuje, ze nie ma jeszcze co swietowac - komu chcialoby sie pilnowac granicy na takim odludziu. Mam racje. Wkrotce dojezdzamy do wioski i... stajemy przed zamkietym szlabanem na drodze. Najpierw kontrola w zwiazku z SARS-em. Tej podlegaja wszyscy. Pielegniarki w maseczkach mierza wszystkim temperature, a jeden z policjantow opryskuje kola samochodu - tak jakby to SARS roznosil sie przez opony.
Chopinowi chyba z wrazenia temperatura podskakuje do 37 stopni. Pielegniarka podejrzliwie na niego patrzy, ale oczywiscie nie to jest problemem.
- Czy macie pozwolenie na wjazd do Tybetu?
- Jakie pozwolenie? - udajemy totalna nieswiadomosc - Czy Tybet nie jest czescia Chin?
...