Strona główna » Laos » Laos

16 marzec 2003

Odwiedzam z rana troche porozrzucanych po Chiang Saen ruin roznych swiatyn. Przy najwiekszej, wielowiekowej stupie stoja szczatki historycznej swiatyni, nad ktorymi postawiono nowy dach, w srodku postawiono nowy oltarz z posagiem Buddy, a wokol mieszkaja mnisi. Przechodzimy sie tez po rozleglym targu, kolo ktorego na chodniku przy glownej ulicy handluja kolorowo poubierane kobiety z gorskich plemioon. Tuz przed poludniem ruszamy prosto do Chinag Khong, gdzie chcemy przekroczyc granice. Kilkoma stopami pokonujemy te 50 km., troche wzdluz Mekongu, trcohe przez gory. Niewielkie miastecznko Chiang Khong jest dosc turystyczne, bo jest to jedno z niewielu miedzynarodowych przejsc granicznych. Wiekszosc hotelikow i goscincow sprzedaje bilety na przeplyniecie lodzia stad (tzn. z laotanskiej strony) prosto do Luang Prabang. Usilujemy dowiedziec sie, czy oprocz rzeki jest tez droga., ale nie jest to prosta sprawa. Niektorzy mowia, ze nie ma, inni ze jest, tylklo w tak beznadziejnuym stanie, ze lepiej nia nie jechac, jeszcze inni, ze jest niebezpiecznie. Ogladamy kilka map. Tez kazda mowi troche co innego. Zobaczymy co powiedza w Laosie.

Laos

Kinga
2005-07-01 18:52:03

Wyświetlono razy (ostatnio: )

i nikogo tak po prostu nie podwoza, dla mnie nie jest to powod, aby rezygnowac z zobaczenia tego kraju. Dla mnie jest on jednym z ciekawszych. Przyblizony plan byl taki, aby zobaczyc Luang Prabang, stolice, po czym zatoczyc niewielkie kolko wokol polnocnego Laosu zanim ruszymy dalej przez Birme lub Chiny. Birma chyba w tym momencie odpada. Widzac jak trudno sie tutaj poruszac, tam nie bedzie latwiej, pomijajac juz fakt, ze nie mozemy tam legalnie wjechac ladem, bo nie ma miedzynarodowego przejscia granicznego, a wiekszosc prowincji, lacznie z tymi, przez ktore musilibysmy jechac, zamkniete sa dla obcokrajowcow, a caly kraj pod kontrola militarnego rzadu. Tak wiec pozostaja Chiny. Tak, czy siak, z mapy wynika, ze trzeba bedzie raz jeszcze przejechac przez Pak Mong. Chopin mowi, ze moge go tam zostawic i pojechach ogladac reszte Laosu sama. On woli posiedziec sobie spokojnie w jednej wiosce i poczekac na mnie. Moze tak zrobimy. Tylko sie tam dostanmy.
Poki co zatrzymuje nam sie cos w rodzaju dziwnego traktoru z niewielka przyczepka z tylu z dwoma kobietami i dzieckiem - nasz pierwszy prawdziwy stop w Laosie! Jedzie calkiem spory kawalek przez gorzysta droge, do swojej malej wioski, gdzie traktorzysta gestami pokazuje, ze mozemy tam spedzic noc. Ale slonce calkiem jeszcze wysoko, wiec sprobujemy dostac sie dalej. Wedrujemy przed siebie. Mijamy wioske jakiejs mniejszosci narodowej, gdzie jeszcze tylko najstarsze kobiety nosza tradycyjne stroje. Ta wioska jest zbyt blisko glownej drogi, czyli cywilizacji. Kawalek dalej, nie moge uwierzyc - zatrzymuje nam sie ciezarowka. Niewielki kawaleczek na mapie zajmuje jej az do wieczora i kiedy zaczyna wschodzic wielki, pomaranczowy ksiezyc, ciagle prawie w pelni, docieramy do Pak Mong. Wioska w ktorej Chopin chcial spedzic najblizsze okolo dwoch tygodni okazuje sie skupiskiem chat, sklepikow i restauracyjek na skrzyzowaniu drog, tzn. w miejscu, skad odbija droga na poludnie. Jest tu prad, gra jakas okropnie glosna muzyka, ...