Strona główna » Laos » Laos

16 marzec 2003

Odwiedzam z rana troche porozrzucanych po Chiang Saen ruin roznych swiatyn. Przy najwiekszej, wielowiekowej stupie stoja szczatki historycznej swiatyni, nad ktorymi postawiono nowy dach, w srodku postawiono nowy oltarz z posagiem Buddy, a wokol mieszkaja mnisi. Przechodzimy sie tez po rozleglym targu, kolo ktorego na chodniku przy glownej ulicy handluja kolorowo poubierane kobiety z gorskich plemioon. Tuz przed poludniem ruszamy prosto do Chinag Khong, gdzie chcemy przekroczyc granice. Kilkoma stopami pokonujemy te 50 km., troche wzdluz Mekongu, trcohe przez gory. Niewielkie miastecznko Chiang Khong jest dosc turystyczne, bo jest to jedno z niewielu miedzynarodowych przejsc granicznych. Wiekszosc hotelikow i goscincow sprzedaje bilety na przeplyniecie lodzia stad (tzn. z laotanskiej strony) prosto do Luang Prabang. Usilujemy dowiedziec sie, czy oprocz rzeki jest tez droga., ale nie jest to prosta sprawa. Niektorzy mowia, ze nie ma, inni ze jest, tylklo w tak beznadziejnuym stanie, ze lepiej nia nie jechac, jeszcze inni, ze jest niebezpiecznie. Ogladamy kilka map. Tez kazda mowi troche co innego. Zobaczymy co powiedza w Laosie.

Laos

Kinga
2005-07-01 18:52:03

Wyświetlono razy (ostatnio: )

ale mniej uczeszczana na poludnie, a jedna i druga mozna (miejmy nadzieje) dotrzec do Luang Prabang skad sa juz drogi w roznych kierunkach. Kupujemy wiec bilety i idziemy cos zjesc, bo wuyplyniecie o 10:30. O 11:00 czekamy wraz z grupa obcokrajowcow na wybrzezu, a potem na lodce. Mlody Laotanczyk pobiera od wszystkich obcokrajowcow "obowiazkowa" oplate za ubezpieczenie. Niektorzy probuja sie burzyc, ale ucisza ich argumentem, ze wszyscy zaplacili, bo jest obowiazkowe. Przy kupnie biletu oczywiscie nikt o zadnym ubezpieczeniu nie wspominal. Kiedy podchodzi do nas, mowimy: "Nie dziekujemy." Gosc chyba wyczytuje w naszych oczach, ze naprawde nie damy sie wrobic w zadne "ubezpieczenie", bo zostawia nas w spokoju i idzie do innych. Wie, ze nie warto robic sceny, bo jesli inni zobacza, ze my nie placimy, tez sie zbuntuja.
Okolo poludnia ruszamy. Nasza dluga, drewniana lodz przewozi na dachu kilkanascie nowych motocykli, a w srodku okolo 30 bialych i kilkoro lokalnych ludzi. Tak wiec znowu Mekong. Tu jest znacznie wezszy niz przy wietnamsko kambodzanskiej granicy, gdzie plynelismy jakies dwa miesiace temu. Dzieki temu znacznie wiecej widac po obu stronach i jest ciekawiej. Tu Mekong wije sie wsrod pagorkowato gorzystych regionow porosnietych dzika zielenia i bardzo rzadko zaludnionych - glownie przez rozmaite gorskie plemiona. Od czasu do czasu mijamy wioski przy brzegu skladajace sie z kilku czy kilkunastu chatek krytych strzecha. Przed wioskami przy piaszczystym brzegu kapia sie nagie dzieciaki, kobiety robia pranie, mezczyzni lowia ryby zarzucajac sieci z lodek. W wielu miejscach, po obu stronach wyrastaja z rzeki czarne skaly, pomiedzy ktorymi w wezszych miejscach trzeba troche manewrowac. W kazdym razie jest na co patrzec. Plyniemy tak przez caly dzien, z przystankiem posrodku pustkowia na wyladunek motocykli. Pod wieczor doplywamy do miejsca, gdzie przy brzegu czeka na nasza lodke tlumek ludzi i ciekawskich dzieci. Pakbeng. Znacznie mniejsza wioska niz ta, z ...