Strona główna » Tajlandia » Tajlandia 2

24 luty 2003

Zegnamy sie ze swiatynia, odbieramy z konsulatu nasze paszporty ze swiezymi tajskimi wizami, zegnamy sie z wyspa Penang, a wkrotce potem, szybciej niz sie spodziewalismy, z Malezja. Bylo milo. Ciekawa, warta zobaczenia mieszanka trzech, pokojowo wspolistniejacych kultur. Teraz dwaj malezyjscy Chinczycy przewoza nas przez granice do pierwszego wiekszego miasta w Tajlandi - Hat Yai. W Malezji wszyscy mowili lepiej lub gorzej (przewaznie calkiem niezle) po angielsku. W Hat Yai, w wegetarianskiej restauracji, do jakiej trafiamy, kobieta nie mowi po angielsku, wiec dogadujemy sie... po chinsku. Serwuja smaczne, chinskie potrawy, podobne do tych jakie pamietamy z buddyjskich restauracji na Tajwanie, tyle ze tutaj z tajskim akcentem, czyli ostrzej. Jest tez typowo lokalne kokosowe curry.

Z Hat Yai lapiemy kolejnego stopa, tym razem juz prosto do Krabi na zachodnim wybrzezu. Podobno bardzo malownicza okolice z wyspami-gorami wystajacymi pionowo z morza zobaczymy juz jutro, bo dojezdzamy po ciemku. Rozbijamy namiot przy buddyjskiej swiatyni. Tylko... nie moge zasnac, bo swedza mnie okrutnie krostki, ktore wyskoczyly mi na rekach i nogach. Wygladaja troche jak od ukaszen komara, czy pchly. Myslelismy, ze to moze od malych czarnych robaczkow, ktorych pelno bylo w dormitorium w Kuala Lumpur, ale chyba to jakies uczulenie, bo pojawia mi sie ni z tego ni z owego coraz wiecej

Tajlandia 2

Kinga
2005-07-01 18:50:46

Wyświetlono razy (ostatnio: )

ryba. Nie moge doczekac sie, kiedy za swiatla dziennego zobacze reszte wioski.

12 marzec 2003
Nie moglismy lepiej trafic. Wioska Kun Mela, bo jak sie dowiadujemy tak wlasnie sie nazywa, jest zupelnie nieturystyczna, widac ze nie maja tu wiele bialych przybszow, bo z rownym zainteresowaniem my ogladamy ich jak oni nas. A jest tu co ogladac. Wiekszosc kobiet nosi swoje tradycyjne, recznie tkane dlugie, rozowe lub czerwone spodnice w poziome paski, oraz kolorowe - niebieskie, czarne lub czerwone bluzki z misterneymi wzorami i fredzlami. Do tego wiele sznurow korali, a na glowie turban z kolorowych recznikow. Mezczyzni tylko niektorzy nosza tradycyjne, rozowe albo czerwone bluzy z fredzlami. Przechodzac sie obserwujemy spokojne zycie wioski, gdzie przechodza sie leniwie wielkie, rogate bawoly, gdzie przed domami na szczudlach wyleguja sie stadka czarnych swinek, a kobiety przed domem przeda i tkaja arcydziela. Widzimy jak starsza kobieta z dzieckiem na plechach operuje drewniana, prymitywna maszyne do luskania ryzu. Nastepuje noga na dzwignie, ktora podnosi drwniany mlot, ktory opada za chwie do wydrazonego drewnianego naczynia z ryzem, a wielokrotne jego opadanie powoli sprawia, ze luska oddziela sie od ziarna. Zmudna praca. Wszedzie jestesmy mile witani, zapraszani, aby przysiasc i choc nie dzielimy z tymi ludzmi slowa we wspolnym jezyku, czujemy sie tu swojsko i przyjemnie.
Zjawia sie tez poznany wczoraj, mowiacy po angielsku mezczyzna i zaprowadza nas do specjalnego obozu. Wiele plemion gorskich zylo dotad z uprawy opium, ale tajski rzad postanowil definitywnie polozyc temu kres. Tylko ciezko zakazac uprawy opium, jesli wiekszosc uprawiajacych je ludzi jest uzalezniona. Stad wlasnie ten oboz, w ktorym pod opieka lekarzy i straza wojska, przebywaja obowiazkowo przez miesiac wszyscy uzaleznieni ludzie z calej okolicy - ponad sto osob - probujac zerwac z nalogiem. Obserwujemy tu kolorowo ubrane kobiety oraz mezczyzn kujacych zelazo i wyrabiajacych ...