Strona główna » Chiny » Chiny

8 listopad 2002

Po porzadnym sniadaniu z pierozkow, warzyw i tofu, Ludmila odprowadza nas na przystanek trolejbusowy i przy pozegnaniu rozkleja sie troszeczke. Nam tez bylo z nia strasznie milo. Nie wiadomo, czy w najblizszym czasie spotkamy sie jeszcze z taka goscinnoscia. Zima nie jest najlepszym czasem do podrozowania po Rosji, wiec choc Ludmila zaprasza nas na dluzsze pomieszkanie u niej, czas nam stad ruszac.

Chiny

Kinga
2005-07-01 18:42:52

Wyświetlono razy (ostatnio: )

zatrzymuje. Przewiewa nas coraz bardziej. Mroz przenika nawet przez moj cieply kombinezon. Wchodzimy ogrzac sie na chwile do restauracyjki niedaleko ktorej stoimy. Czestuja nas zielona herbata z jasminem. Kiedy wychodzimy ponownie stawic czolo mroznemu wietrowi, zatrzymuje nam sie tutejszy wynalazek - trojkolowa ciezarowka wiozaca drewno. Chopin wrzuca plecaki na pake i wsiadamy do kabiny. Trojkolowiec turla sie bardzo powoli do przodu, ale lepsze to niz czekanie w tym zimnie. Naszym ubogim chinskim probujemy pogadac z kierowca. Wydaje nam sie, ze dogadalismy sie, ze jedziemy na stopa - maja tu na to slowo. Po kilku godzina jazdy dobra, ale zasniezona droga przez niekonczace sie pagorki i wzgorza docieramy do jakiegos miasteczka, gdzie kierowca chce nas wysadzic przed stacja kolejowa. Tlumaczymy mu, ze my nie pociagiem. Wiec na autobus. Tlumaczymy po raz ktorys, ze chcemy po prostu na droge do Harbina. W koncu rozumie i wywozi nas na droge, ale kiedy wysiadamy, chce od nas kase i jest bardzo niezadowolony, kiedy powtarzamy, ze my autostopem. Chiny... Trzeba bedzie nam tutaj zawsze na wstepie dokladnie i jednoznacznie sie dogadywac. Tu z pustej drogi posrodku zasniezonych pol zabiera nas ciezarowka. Tym razem tlumaczymy dokladnie o co chodzi i pytamy, czy zabierze nas bez kasy, na stopa. Zabierze. To jedziemy. Teren jest ciagle gorzysto-pagorkowaty, wiec poruszamy sie z mozolem i powoli, i wyglada na to, ze mozemy zapomniec o dotarciu dzis do Harbina. Na naszej kupionej dzis rano mapie Chin wydaje sie to niedaleko, ale chyba niedocenilismy dystansu. Kiedy dojezdzamy do jakiegos wiekszego miasta po drodze, jest juz ciemno. Nie mamy zegarkow, ale wyglada na to, ze cofnal sie tu czas i wczesniej robi sie ciemno. Kiedy wysiadamy w centrum miasta, kolo dworca napadaja nas najpierw naganiacze na autobusy do Harbina, a potem kobieta oferujaca nocleg. Jej oferta jestesmy bardziej zainteresowani, tym bardziej, ze cena brzmi przystepnie (20 juanow - ok. 2,5$ za nas dwoje). ...