Strona główna » Rosja » Rosja

26 pazdziernik 2002

Z tej niepewnosci nie moge w nocy spac. Nie chce wracac z powrotem do Japoni i szukac jakiejs innej drogi. Wpuszcza nas, czy nie wpuszcza? Dzis wstaje rano na sniadanie o 7:30 (5:30 japonskiego czasu!). Potem przychodzi mi jeszcze dlugo czekac, bo podniesiemy kotwice i przybijemy do znajomego brzegu dopiero kolo poludnia. Teraz wszyscy siedza wpatrzeni w telewizor (dopiero teraz zaczela odbierac na pokladzie rosyjska telewizja) i dowiadujemy sie, ze czeczenscy terrorysci trzymaja w Moskwie osmiuset zakladnikow, juz cala dobe. Taki to moment wybralismy sobie na wjazd do Rosji...

Rosja

Kinga
2005-07-01 18:41:59

Wyświetlono razy (ostatnio: )

Przybijamy w koncu do nabrzeza ze znajomo wygladajacymi gigantycznymi, zardzewialymi dzwigami. Poruszajacy sie niespiesznie portowi pracownicy odziani w brudne, grube kubraki, lapia i zaczepiaja liny naszego "Pine Queen". Przychodzi nam jeszcze czekac dluzszy czas, az zjawiaja sie oficerowie sluzby granicznej Rosyjskiej Federacji, tak samo jak ostatnim razem, bardzo oficjalnie wygladajacy, w sztywnych zielonych mundurach i ze sztywnyi zasadami. Kiedy w koncu zostajemy przywolani przed zasiadujaca w stolowce statku komisje, ten sam urzednik co ostatnim razem, ogladajac nasze paszporty, zadaje nam to samo co ostatnio pytanie: "gdzie jest wasza wiza?" Staramy sie w miare mozliwosci uprzejmie przypomniec mu, ze obywatele Polski nie potrzebuja wiz do Rosji. Dajemy mu wydrukowane na kolorowej drukarce kopie naszych walczerow. Cala komisja oglada je bardzo uwaznie ze wszystkich stron, ale jakos nie wydaja sie przekonani. Dajemy im wobec tego zdobyte przez Chopina w ostatniej chwili przed wyplynieciem pismo od konsula. To tez studiuja uwanie. Teraz nie wiedza co zrobic. A my juz nic wiecej nie mozemy im pokazac - to jest wszystko co mamy. Mowia, ze musza zadzwonic do sztabu, pokazac im te dokumenty i potem dadza nam odpowiedz. Czekamy w nieskonczonosc. Aby tylko nie zapadl werdykt, ze konieczny jest oryginal walczera, bo oryginal moja mama poslala na adres konsulatu, ale przed naszym wyplynieciem jeszcze nie dotarl. W koncu, pytaja czy mamy duzo bagazu. Najmniej ze wszystkich pasazerow - dwa plecaki (zero pudel, kartonow, pralek, telewizorow, samochodow). Mowia, aby wsiadac wraz ze wszystkimi do podstawionego autobusu - zajma sie nami nie tutaj, a w miejscu odpraw paszportowo celnych. Wsiadamy. Tam urzednik pyta, czy mamy kopie naszych walczerow, bo moga nam byc jeszcze potrzebne, a oni musza zatrzymac oryginaly (hurra!). Tak wiec kolorowe kopie przechodza jako oryginaly, a urzednik wbija nam do paszportow po pieczatce. Inna urzedniczka podsteplowuje nasze wypelnione ...