Zaloguj się
Przyłącz się do społeczności miłośników podróży
Twój profil
Wyloguj
28 grudzien 2001
W koncu w miare porzadnie sie wysypiamy. W malenkim pokoiku tuz obok pokoju Jasona w budynku nauczycielskim. Dalej jeszcze mam troche goraczke i dreszcze, ale nie jest juz tak zle. O dziewiatej idziemy zobaczyc Jasona w akcji. Wita nas rozbrykana grupa szesnastu cztero/piecio-latkow. Jason mowi: "Say hello to teacher Kinga. Say hello to teacher Chopin". Nie wiem, czy jestesmy na to gotowi... W kazdym razie dzis jestesmy na szczescie tylko goszczacymi, wizytujacymi nauczycielami. Dzieciaki sa slodkie i calkiem niezle rozumieja po angielsku. Gorzej z mowieniem, ale idzie sie dogadac. To ich drugi rok w angielskojezycznym przedszkolu, wiec sa sredniozaawnsowani. "American Eagle School" szczyci sie tym, ze kazda klasa ma dwoch zagranicznych nauczycieli, podczas kiedy w wiekszosci szkol w kazdej klasie jest jeden obcokrajowiec plus tajwanski asystent/asystentka. Jason dzieli klase z Shana, kolejna Amerykanka. Spedzamy z dzieciakami caly dzien. Obserwujemy jak sie ucza, bawia, spiewaja. Chopin gania sie z nimi na placu zabaw. Podczas ich popoludniowej drzemki mamy przerwe i idziemy na lunch - do tajlandzkiej (nie tajwanskiej) restauracyjki, bo Jason nie przepada za lokalnym jedzeniem.
Tajwan
Kinga2005-07-01 18:40:00
Wyświetlono razy (ostatnio: )
nie podoba im sie, ze my (glownie Chopin) robi cos dla szkoly po godzinach - za darmo. Boja sie, ze szkola moze zaczac przychylniej na nas patrzec niz na nich. Nie rozumieja tez, ze Chopin ie robi tego, aby sie podlizac, czy z jakiegokolwiek innego powodu, oprocz tego, ze mial ochote to robic, oraz ze wieczorami nie mial nic innego do roboty. Coz... Tak wiec Dan postawil na swoim - udalo mu sie ochlodzic nasz poczatkowy entuzjazm. Teraz juz nawet nie bardzo mamy ochote na ponadprogramowa prace. Jedyna co sprawia, ze czuje ze fajnie, ze tu jestem, to radosne, pelne entuzjastycznego oczekiwania spojrzenia dzieci jak wchodze rano na zajecia. Oraz witajace mnie okrzyki: "Good morning, Miss Kinga!" Po ostatnich zajeciach po poludniu wychodze wyczerpana, bo nie jet to latwa praca - dzieciaki, choc slodkie, potrafia byc nieznosne, ale mimo wszystki czuje, ze warto. Meczy mnie tylko fakt, ze nie wiemy, czy tu zostajemy, czy nie. Nasz probny miesiac konczy sie z koncem przyszlego tygodnia.
Dzis wieczorem idziemy do herbaciarni z Jasonem, Sonia (jego obecna dziewczyna - ktora pojutrze wraca juz do Kanady) oraz z Yanem, Jasona przyjacielem, z ktorym spotykamy sie juz po raz trzeci, za kazdym razem na innym kontynencie. Za pierwszym razem odwiedzil mnie w Gdansku, za drugim spotkalismy sie w Kaliforni. Nikt wtedy nie przypuszczal, ze nastepny raz bedzie na Tajwanie. Yan przylecial tu tylko na chwile, podczas swojego dwutygodniowego urlopu. Pojutrze leci z Jasonem na tydzien do Wietnamu.
1 luty 2002
Ostatni dzien pracy na ten tydzien. Z utesknieniem oczekuje weekendu i wwrwania sie ze szkoly. Po zajeciach przygotowujemy sie do wieczornego wyjazdu. Melody przyjedzie po nas o 19:30 - mowi, ze nie byloby sensu wyjezdzac pozniej, bo mamy okolo pieciu godzin jazdy. O siodmej zaczyna sie uroczysta kolacja dla pracownikow szkoly oraz elegancko ubranych przyjaciol prezydenta szkoly. Na szczescie zaczyna sie punktualnie, tak ze udaje nam sie pojawic,
...
Zobacz zdjęcia:
Tajwan
Tajwan - wybierz obszar, który cię interesuje:
