Strona główna » Brunei Darussalam » Brunei

26 grudzien 2001

Budzimy sie o drugiej w nocy na pol godziny przed budzikiem. Tuz po trzeciej Bruce wysadza nas na lotnisku. Tu mamy maly problem. W zwiazku ze zwiekszonymi normami bezpieczenstwa nie chca nas wpuscic z butla od naszej kuchenki. Nie szkodzi, ze jest pusta, ale miala wczesniej benzyne i jeszcze to czuc. A my nie chcemy rozstac sie z nasza butla, ktora jest nam niezbedna w codziennym podrozniczym zyciu. Zjawia sie reprezentantka Royal Brunei Airlines i mowi, ze niestety nawet jesli bysmy ja teraz wyszorowali, to przepisy mowia, ze musi sie suszyc dwa dni na sloncu. Zabieramy poki co nasze paszporty i plecaki. Ja czekam, a Chopin idzie z butla do lazienki. Kiedy wraca, butla pachnie tylko detergentem i jest czysta i sucha. Udaje nam sie ulagodzic reprezentantke Royal Brunei Airlines w chuscie na glowie, ktora pyta, czy Chopin jest moze Buddysta, bo choc sama jest Chrzescijanka, posyla swoje dzieci do buddyjskiej swiatyni - mieszka w Darwin i mowi o tej samej swiatyni, ktora odwiedzilismy wczoraj rano. Zyczy nam milego lotu i szczesliwego nowego roku.

Brunei

Kinga
2005-07-01 18:37:47

Wyświetlono razy (ostatnio: )

nas i krzycza "hello!". Pare godzin zajmuje nam platanie sie w zakamarkach wioski. W koncu dochodzimy do punktu, gdzie przez wode, na ladzie widac palac Sultana (niestety zamkniety dla zwiedzajacych).
Stad bierzemy lodke z powrotem na staly lad, ktora rozpruwajac wode w zawrotnym tempie, zawozi nas pod meczet Jame'Asr Hassanil Bolkiah, tam gdzie Chopin byl wczoraj wieczorem. Ozdobne strzeliste wieze, misterne ornamenty, wokol meczetu palmy i starannie utrzymane ogrody z fontannami. Dzis zadowalamy sie tylko podziwianiem meczetu z zewnatrz, bo w czwartki wszystkie meczety w Brunei zamkniete sa dla nie-muzulmanow.
Kiedy lapiemy lodke z powrotem do centrum, jest juz wczesne popoludnie. Mamy jeszcze troche czasu do wyruszenia na lotnisko, ale ja musze sie polozyc. Zostaly nam jeszcze trzy brunejskie dolary. Kupujemy za jednego wiazke rambutanow, za drugiego siatke miniaturowych banankow, a za trzeciego Chopin spedza ostatnie dwie godziny w stolicy na naszym schroniskowym basenie, podczas kiedy ja padam wycienczona na lozko.
O czwartej po poludniu budzi mnie Chopin, z trudem zwlekam sie z lozka i bierzemy busik na lotnisko. W sali odlotow czeka nas niespodzianka - spotykamy mloda pare Polakow. Aska i Michal, ktorzy przez rok przejechali na motorze z Europy przez fragmenty polnocnej Afryki oraz cala Azje az do Australii. Tam przejechali z Darwin na samo poludnie i wschodnim wybrzezem do Brisbane. Teraz leca na pare miesiecy do domu odpoczac. Maja pecha, bo powiedzieli im w ambasadzie Brunei w Australii, ze obecnie nie ma wstepu do Brunei dla turystow. Wiec maja tylko dwugodzinna przesiadke na lotnisku, ktora wlasnie im sie konczy. Milo spotkac prawie rownie szalonych jak my rodakow. Ale czeka juz na nas samolot do Tajwanu, wiec zegnamy sie, przechodzimy ostatnia kontrole bezpieczenstwa i znowu witaja nas na pokladzie usmiechniete stewardessy w chustach.
Tak jak na lotnisku w Australii robili nam problemy z nasza butla od kuchenki, tak tutaj dwie kontrole (lacznie z przeswietleniem bagazu) nie wykryly scyzoryka w moim podrecznym plecaczku - zapomnialam go schowac do duzego plecaka i obawialam sie, ze beda problemy. Daje to do myslenia - czy zauwazyliby pistolet?
W kazdym razie lecimy. Sok ananasowy, watpliwie weganski posilek, calkiem niezly film, chwila drzemki i po trzech i pol godzinach ladujemy na Tjwanie.
Trzy rozne kraje, kultury, strefy klimatyczne, dwie rozne polkule. Wszystko w przeciagu ostatnich dwoch dni. Moj organizm nie nadaza z przetwarzaniem tylu intensywnych wrazen i emocji. Do tego zmeczenie, niewyspanie - to wszystko sklada sie na moje obecne wyczerpanie i goraczke. Ale biore sie w garsc, bo na lotnisku spotyka nas Sally - reprezentantka szkoly, w ktorej mamy uczyc. Trzeba zrobic w miare przyzwoite wazenie. Sally okazuje sie byc mlodziutka, szczuplutka Tajwanka (jest w naszym wieku, tylko wyglada mlodziej) z bardzo amerykanskim akcentem. Mowi, ze zdzwonila sie z Jasonem i poki co plan jest taki, ze zawiezie nas do jego mieszkania na weekend, a do naszej szkoly pojedziemy dopiero w poniedzialek. Mi to jak najbardziej pasuje, moze do tego czasu sie wyspie i wydobrzeje.
W Hsinchu parkujemy pod budynkiem "American Eagle School". W budynku na przeciwko szkoly mieszkaja zagraniczni nauczyciele. Wychodzi po nas "teacher Jason". Ostatni raz widzielismy sie dwa lata temu w Gwatemali, a wczesniej w Kaliforni. Nikt nie wiedzial wtedy, ze spotkamy sie ponownie na Tajwanie. Umawiamy sie z Sally na telefon w niedziele wieczorem. Jason zaciaga nas pokazac nam swoje przedszkole. Pokazuje nam z duma obrazki swoich uczniow, a najbardziej dumny jest ze swojego plastelinowego balwanka. Mowi, ze nigdy nie byl artystycznie uzdolniony, a tu takie odkrycie. Widac, ze sie chlopak rozwija. Znacznie bardziej podoba mu sie ta praca, niz "e-commerce business" w Nowym Jorku.